Pleio

Engels | Nederlands
Contactgroep Toekomstverkenning Natuur

Contactgroep Toekomstverkenning Natuur

Naar een nieuw natuurbeleid

 0/5 Sterren (0)

Gerelateerde blogs

Dikke vrienden

Dikke vrienden

Walking distance - Distancias cortas Fede...

The garden is the network

    Wendy Hendriksen Scholte
    Door Wendy Hendriksen Scholte in de groep Contactgroep Toekomstverkenning Natuur 1827 dagen geleden

     0/5 Sterren (0)

    De gemeente Den Haag heeft onlangs een initiatiefvoorstel aangenomen om inwoners van de stad aan te moedigen groente uit eigen tuin te gaan eten. 'Dat is gezond en goed voor het milieu bovendien'. Bewoners zullen worden geïnformeerd over het verbouwen van gewassen en het onderhouden van buurtmoestuinen. De gemeente juicht initiatieven van maatschappelijke organisaties, bewonersgroepen en actieve burgers zoveel mogelijk toe.

    In Amsterdam, op het dak van het voormalige hoofdkantoor van V&D ligt de grootste stedelijke moestuin van Europa. Het leegstaande gebouw is herontwikkeld vanuit de visie dat werken niet langer gaat om het maken van steeds maar hogere winsten, maar om ontmoeten en samenwerken. De werknemers kunnen ieder een stukje dakmoestuin beplanten, het lokale restaurant zal de groenten in haar keuken gebruiken. Het gaat de initiatiefnemers niet zo zeer om 'gezond' eten, of 'milieu', men ziet vooral graag dat de tuinierende medewerkers zich verbonden voelen met elkaar.

    Dat samen zaaien, schoffelen en oogsten aan de basis liggen van een prettiger samenleving is dertig jaar geleden al bedacht door de Amerikaanse basketball speler Will Allen. Hij kocht een grote kas in een buitenwijk in Milwaukee en bood er reïntegrerende ex-gedetineerden werk aan. Inmiddels heeft hij in talloze steden biologische teeltlocaties opgezet waar op sociale wijze een ultieme voedsel productielijn in een stedelijke context wordt geïntegreerd. De stadsboerderijen die tot nu toe in Nederlandse steden werden opgezet zijn daar niet mee te vergelijken. Die projecten hadden tot nu toe voornamelijk een sociale context: in de Rotterdamse Groentetuin Couwenburg werken drugsverslaafden en in Dantetuin Lombardijen worden de bewoners geinspireerd om gezond eten én meer te bewegen. Rotterdam gaat inmiddels wel een stap verder en geeft stadslandbouw vanaf 2012 een boost door de realisatie van een Dak Akker op het Schieblock en het ambitieuze project Uit je eigen stad bij het Marconiplein.

    Het Haagse kunst- en architectuurcentrum Stroom organiseerde tussen 2009 en 2012 haar programma Foodprint met een geheel andere doelstelling. Men wilde de invloed van voedsel op de inrichting en het functioneren van steden onderzoeken. De waaier aan kunstzinnige activiteiten en manifestaties als Daghap, The Incredible Shrinking Man, The last Supper, City Pig en het Struisvogeldiner trokken veel aandacht. De projecten waarin daadwerkelijk wordt getuinierd, op groenstroken tussen hoogbouw in de Schilderswijk en de permacultuurtuin van kunstenaar Nils Norman blijven daarbij wat achter, er is slechts kleine groep gebruikers. Zijn de projecten teveel top-down opgezet? Is het de sterke inzet op kunst en cultuur? Of is het, zoals een voedseldeskundige opmerkte, gewoon de angst voor het eten van groenten van 'misschien wel vervuilde' grond?

    Dat stadsbesturen en organisaties massaal hun pijlen op stadslandbouw richten en aan het boeren slaan, wordt namelijk niet door iedereen met gejuich ontvangen. Vanuit Alterra in Wageningen waarschuwt stadsecoloog Vincent Kuypers voor mooie praatjes. Het gevaar zit volgens hem in de bodem: "Het is niet schoon genoeg om groenten te telen in de stad, er zitten veel zware metalen in de grond die gemakkelijk worden opgenomen door populaire bladgroenten zoals spinazie en sla". Ook zou de lucht niet schoon genoeg zijn om ongebreideld uit de stad te eten. Kuypers vindt het overigens wel belangrijk dat schoolkinderen weten hoe vers geoogste worteltjes smaken maar zegt: "Wat is er mis met het telen in kassen?"

    Desondanks wordt het tuinieren in de Nederlandse steden meer en meer gestimuleerd, en de motivaties lopen uiteen. 'We denken zo obesitas tegen te gaan' zegt een wethouder. 'Eten uit eigen tuin is goedkoop' zegt de ander, maar ook: 'In voormalige gemeenteperken wordt nu gemoestuinierd door bewoners, dat scheelt op ons onderhoudsbudget'. Ook veel gehoord is: 'Het is goed voor het milieu' en 'Het is leerzaam voor schoolgaande kinderen' of 'Wij planten als gemeente alleen nog maar vrucht- en nootdragende bomen. En iedereen die het park helpt onderhouden, mag plukken'.

    De beste reden om in uw gemeente te starten met stadslandbouw, dakakkers of buurtmoestuinen lijkt te zijn: sociale cohesie op wijkniveau te bevorderen. De ware oogst is de ontmoeting. Tussen de sla en stokboontjes. The garden is the network!