Pleio

Engels | Nederlands

Luister ’s naar me

    Peter Paul J. Doodkorte
    • iedereen (publiek zichtbaar)
    • 56
    Door Peter Paul J. Doodkorte 1526 dagen geleden

     0/5 Sterren (0)

    Luister ’s naar me

    Luister ’s naar me1

    De Week van de Opvoeding 2012 (1-7 oktober) draaide om ontmoeting en uitwisseling tussen ouders, medeopvoeders, kinderen en jongeren. Daarbij stond een positieve benadering voorop. Het thema van de Week van de Opvoeding 2012 was 'Luister 's naar me!'.

    Iedereen kon meedoen aan de Week van de Opvoeding: ouders, kinderen of jongeren. Maar ook professionals of vrijwilligers, werkzaam op scholen, in de kinderopvang, bij peuterspeelzalen, Centra voor Jeugd en Gezin, bibliotheken, sport-, cultuur- of welzijnsverenigingen, buurthuizen, speeltuinen, jeugdzorginstellingen, gemeenten, enzovoort.

    In het kader van de Week van de Opvoeding 2012 was er voor alle ouders en opvoeders, kinderen én professionals in Nederland het opvoedweekgeschenk: het boek 'Luister 's naar me'.  Tijdens een van de activiteiten tijdens de week van de opvoeding kreeg ook ik dit boekje in handen. Het  bevat veel inspirerende en direct in de opvoedpraktijk te hanteren voorbeelden. Nadat je dit makkelijk geschreven boekje uit hebt, heb je niet alleen een beter inzicht in het gedrag van je kind, maar worden je ook meteen een hoop antwoorden op vragen over de opvoeding als vanzelf duidelijk2.

    Het opvoedgeschenk 2012 is altijd handig om bij de hand te hebben. En dan, dan blijkt er toch een raar addertje in het opvoedgras te liggen. Op pagina 4 van dat gratis uitgegeven boekje staat namelijk het volgende te lezen:

    “Alle rechten voorbehouden. Het Opvoedweekgeschenk is speciaal door Hollandsch-Welvaren ontwikkeld in het kader van de Week van de Opvoeding 2012. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand  of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën , opnamen of op enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Hollandsch-Welvaren.”

    Ik heb het die middag een paar keer nagelezen om te zien of ik het echt goed gelezen had. En voor de zekerheid heb ik de exacte tekst hierboven nog maar eens op papier gezet. Het staat er echt: “Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, ….of openbaar gemaakt …. zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Hollandsch-Welvaren.”

    Ik heb de deelnemers aan de betreffende activiteit het boekje nadrukkelijk aangeprezen. Ze ook gewezen op het copyright. En hen daarbij uitgenodigd en aangemoedigd alles te doen wat in het boekje staat. Maar ik heb hen ook uitgenodigd zich niets aan te trekken van het in het boekje geformuleerde copyright. Want juist in deze uitgave zou het gangbare, maar beschermende, copyright vervangen moeten zijn voor het  ‘right to copy’. Deze standaard - met bijbehorend symbool – speciaal door Alares ontworpen – houdt in dat het boek dan wel de inhoud vrij mag worden verspreid, gekopieerd, ge-download en verwerkt in online-mashups. Zo kan de inhoud worden aangevuld en verbeterd en blijft het actueel. Niet in de laatste plaats omdat het boekje – hoe goed en inspirerend ook geschreven – in feite gebruik maakt van door de eeuwen heen gegroeide en gepraktiseerde opvoedprincipes. Opvoedprincipes die  veruit de meeste gezinnen dan wel opvoeders gebruiken zonder zich hiervan bewust te zijn. En dat dan weer, omdat de opvoeding (gelukkig) in veruit de meeste gevallen ‘vanzelf’ goed gaat. Dat doet vervolgens weer niets af aan de toevoegende waarde van het boekje voor gezinnen en professionele opvoedingsmilieus waar sprake is van situaties waarin deze vanzelfsprekendheden niet zo vanzelfsprekend meer zijn.

    Het ‘vermarkten’ van kennis over opvoeden is een ontwikkeling waarover ik mij al langer verbaas. Veel van de hedendaagse opvoedmethoden zijn met gemeenschapsmiddelen tot stand gebracht, en dienen derhalve dus zonder kosten ter beschikking te staan van en voor iedereen die ervan gebruik wil maken. Zo is het eigenlijk raar dat wij voor een besluitvormingsmodel als de Eigen Kracht-conferenties bedragen tussen € 1.900,- (conferenties bij leervragen) en € 4.500,- (conferenties voor een groep, wijk of buurt) moeten betalen. Terwijl dit besluitvormingsmodel – inclusief de daaraan ten grondslag liggende attitude – eigenlijk tot de standaard vaardigheden van elke dienst- of hulpverlener  zou moeten behoren.

    Eenzelfde kanttekening valt te maken bij Triple P. Een methode die binnen de hulpverlening ook zijn opmars maakt. Deze vanuit Australië afkomstige methode staat voor: Promoting Positive Parenting en reikt ouders verschillende handvatten aan voor de dagelijkse opvoeding. Ouders leren hoe zij gewenst gedrag bij hun kind kunnen stimuleren en ongewenst gedrag kunnen reguleren.

    De inhoud van de methode is interessant, bruikbaar en sterk. Het is echter zonde om daarvoor een dure en intensieve training te volgen als men zich de uitgangspunten, basisprincipes en het begrip zelfregulatie ook op een andere manier eigen kan maken.

    Het eveneens uit Australië afkomstige  “Families by Families” is in feite niets anders dan varianten op wat wij in Nederland ‘maatjes-projecten’ of noaberschap (nabuurschap) noemen. In het verlengde van het gedachtegoed van “eigen kracht”, worden daarbij pedagogisch sterke families of personen als vrijwilligers gekoppeld aan families die te kampen hebben met problemen. Zij komen regelmatig bij elkaar over de vloer, gaan op gezamenlijke trips, eten zo nu en dan samen en fungeren als rolmodel en coach. Maar het moet toch niet nodig zijn om in Australië een licentie te moeten kopen om in Nederland “Families helpen Families”. Ook zonder een dergelijke (kostbare) licentie zullen er in gemeenten veel gezinnen te vinden zijn die van harte bereid zijn om bij te springen bij of me te lopen met een gezin dat tijdelijk in de knel zit.

    Mijn pleidooi is dan ook: stop het vermarkten van allerlei generieke opvoedprincipes. Durf te erkennen dat het feitelijk en veelal gaat om het weer expliciet maken van dat wat in de achterliggende jaren  wellicht is vervaagd of weggezakt.

    Alle zogenaamd ‘evidenced based opvoedmethoden’ kennen per saldo dezelfde basisprincipes: rust, reinheid, regelmaat, in combinatie met veiligheid, aandacht en het recht op meedoen.  Vanwege dit generieke karakter ben ik dan ook van mening dat ‘Luister ’s naar me’ en opvoeden- of besluitvormingsmethoden zoals de hiervoor aangehaalde altijd – en in ieder geval sneller dan tot nu toe gebruikelijk – voorzien moeten zijn van de tekst: Alles (uit deze uitgave) mag - in elke vorm en op elke wijze - worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand of openbaar gemaakt, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van wie of wat dan ook.

    1 Alles uit deze tekst mag - in elke vorm en op elke wijze - worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand of openbaar gemaakt, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van wie of wat dan ook.

    2 In het boek "Luister 's naar me" neemt ontwikkelingspsycholoog en gezinstherapeut Steven Pont de lezer mee in een boeiend gedachtenexperiment. Via een handige constructie maakt hij van de lezer weer eventjes een kind. De afhankelijkheid die je dan meteen weer voelt! De behoefte die je hebt dat dingen je goed worden uitgelegd! De wens je gehoord en gezien te voelen! En vooral ook er voor anderen echt toe te doen!

    Reageren is alleen mogelijk voor aangemelde gebruikers