Pleio

Engels | Nederlands

Laat ze - laat ze hun eigen gang maar gaan

    Peter Paul J. Doodkorte
    • iedereen (publiek zichtbaar)
    • 509
    Door Peter Paul J. Doodkorte 1324 dagen geleden Reacties (6)

     0/5 Sterren (0)

    Laat ze - laat ze hun eigen gang maar gaan

    “Laat ze; laat ze hun eigen gang maar gaan!”  De afgelopen week sprong deze (vrije) interpretatie van Ramses Shaffy’s ‘Laat me/Vivre’ mij bij herhaling in gedachten. Aanleiding was een reportage die ik hoorde over het  Zwartboek’ Kleuters in de knel’ dat de Werk- en Steungroep Kleuteronderwijs aan de vaste Kamercommissie van Onderwijs heeft aangeboden.  De werkgroep –  bestaande uit onderwijskrachten, oud-onderwijzers en ontwikkelingspsychologen – vindt dat binnen het kleuteronderwijs "het roer radicaal om moet". Onderwijsmethoden, lesprogramma’s en toetsen zijn te veel gericht op cognitieve prestaties. Een kleuter – zo stelt de werkgroep – is geen schoolkind, maar wordt wel als zodanig getoetst en behandeld.

    Het Zwartboek “Kleuters in de knel” bevat 101 "treurige" praktijkverhalen van leerkrachten "over hun schokkende ervaringen met en bezwaren tegen het veranderde kleuteronderwijs. Het is een aanklacht én pleidooi, gericht tot degenen die verantwoordelijk zijn voor het onderwijs aan kleuters en daar het beleid voor maken".

    In het Voorwoord van het Zwartboek staat: "Uit angst voor leerachterstanden is er een voortdurende drang van bovenaf, om eerder dan verantwoord is, te starten met schoolse activiteiten in de kleuterklas. De tijd om een leerrijke omgeving te creëren en kleuters in hun spel te observeren en te faciliteren, komt daardoor ernstig in het gedrang. Problemen die men bedoelde te voorkomen, ontstaan juist daardoor. Kinderen kunnen op deze manier al vóór het begin van hun schoolcarrière schade oplopen.”

    Het effect van dit alles is opvoedstress. Bij kinderen, hun ouders en (onder andere) leerkrachten. Zij allen lijden in toenemende mate aan en onder een ziekelijke en nerveuze prestatiedrang. Een prestatiedrang waarin zij elkaar opzwepen. Tot dat uitputting volgt. Met mislukking als gevolg.

    Voorbeeld van een juf die er de brui aan gaf is Erica Ritzema. Zij was 29 jaar werkzaam in het kleuteronderwijs. Ze schreef in november 2012 een stuk, geplaatst in o.a. het Noordhollands Dagblad: "Ik ben beland in een periode waarin de kleuters de leerstof van groep drie krijgen voorgeschoteld en de resultaten moeten worden geregistreerd in een observatiemodel wat is voortgekomen uit de orthopedagogiek (alsof er alleen nog maar kinderen met afwijkingen zouden bestaan). Wie hoort in deze situatie nog iets terug over het begeleiden van het vertrouwen in de natuurlijke ontwikkeling van kleuters? Ik niet. Kinderen zijn gereduceerd tot vaatjes, waarin ik dagelijks van bovenaf opgelegde informatie moet stoppen.  Alles draait om opbrengstgericht werken, just for profit, not for people.” Erica meende daardoor mee te werken aan het ontwikkelen van een maatschappij waarin mensen geen uiting meer zullen kunnen geven aan hun emoties.

    Als ‘ervaringsdeskundige’, vader en opa weet ik uit ervaring – en vind ik dus ook – dat de werkgroep – net als Erica – de spijker op zijn kop slaat. Ik voelde mij ook geraakt en aangesproken door de consequentie die Erica daaraan voor zichzelf verbond. Zij verdient een appeltje van oranje!

    Mijn conclusie naar aanleiding van die reportage en het Zwartboek: Het lukt ons als maatschappij kennelijk niet meer om ervoor te zorgen dat onze kinderen zichzelf kunnen zijn. Zich naar eigen aard en mogelijkheden kunnen ontwikkelen. In Fluitsma’s & Van Tijn’s land van zoveel miljoen mensen – het land van  1000 meningen – heerst de betutteling.

    De alarmbel over die betutteling wordt met dit Zwartboek dan ook terecht geluid.  Het is dramatisch wat de ziekelijke prestatiedrang – het gevolg van een overdreven normering – met kinderen en (professionele) opvoeders doet. Het is een niet vol te houden ‘ratrace’. Omdat kinderen niet aan die verwachtingen kunnen voldoen, omdat het de harten van opvoeders breekt  en omdat het professionals hun professionaliteit afneemt.

    Het wordt tijd dat wij onze kinderen weer de ruimte geven om op een meer relaxte manier groter te groeien. Want in of aan een gestreste of angstige stemming of omgeving kan niemand leren. Ruimte om te spelen is daarvoor ontzettend belangrijk. Een kind speelt, omdat het spelen leuk vindt. Marianne de Valck (speelgoeddeskundige) verwoordt dat als volgt: “Geen kind speelt om zich te ontwikkelen, een kind ontwikkelt zich door te spelen. Het kind speelt omdat – en zolang – het leuk is om te spelen. Bij spelen is het proces het belangrijkste, niet de prestatie. Kinderen spelen niet om de ontwikkelingswaard,  maar om het spelen. Spelenderwijs ontwikkelen kinderen gelijktijdig het voelen, denken en doen. Zo ook legt een kind - door doen en ervaren – de basis voor zijn ontwikkeling.

    Mijn welgemeende hartenkreet luidt daarom:  Zoveel  miljoen kinderen, die schrijf je niet de wetten voor, die moeten niet 't keurslijf in. Die laat je in hun waarde!

     

    Reacties

    Volgorde van reacties: Aantal: Automatisch laden:
      • HongerigeEekhoorn
        HongerigeEekhoorn 1321 dagen geleden

        IK had een spot prent in gedachten maar kan niet tekennen , een baby die uit de moeder kruipt en dan al tolstoy ofzo aanhet lezen is , Kind moet al onderwijs hebben voor de geboorte , om zgn geboorte achterstand tegen te gaan , In de jeugd zorg is dat al normaal , uitbuikplaatsingen , omdat jeugdzorg dan al mishandeling heeft vast gesteld . Het is alle maal te zot voor woorden , KIND IS KIND , geen voorprogrameerbare machine , Dwazen al die gogen en logen die dit verzinnen we schieten door en de kostenvan de gezondheids zorg / AWBZ schieten de pan uit .

        Je kan een elastiek zolang oprekken tot ie breekt en veel kinderen zullen breken met deze aanpak , maar ja GGZ klinieken moeten clandizie hebben , dat is de ware drijf veer achter deze waanzin , mensen afhankelijk maken van de GGZ zorg , slaven van gopgen en logen !!

        • Albin Hunia
          Albin Hunia 1321 dagen geleden

          Prima stuk.
          Vertrouwen geven in eigen vaardigheden lijkt me belangrijkste wat je een kind kunt bijbrengen (zich laten realiseren door te stimuleren).
          Voorzichtig iets met cijfers en letters vanaf een jaar of 4 gaat best en is ook 'spelen'.
          Mijn dochter heeft er eigenlijk (5,5) nog steeds niet zo'n 'zin' in, dus zijn wij terughoudend met pushen.
          En straks vanaf 6 jaar een beetje meer 'echt' leren, da's vroeg genoeg.

          • Irene Overweg
            Irene Overweg 1321 dagen geleden

            Helemaal mee eens! Ik hoor net dat mijn zoon, net 1 maand op school, deze week een citotoets krijgt! Moet dat nou???? Zo zonde om te lezen dat juist deze juf Erica er de brui aan geeft. Zij kan het verschil maken! Door 'creatief' om gaan met het beleid van de school, in het belang van de kleuters.

            • Jack Karelse
              Jack Karelse 1321 dagen geleden
              • Piet de Bekker
                Piet de Bekker 1322 dagen geleden

                Zo enorm mee eens. Sluit ook aan bij de TED talks van Sir Ken Robinson. Als je een keer 2x 20 minuten tijd hebt, kijken - pure inspiratie!

                http://www.ted.com/talks/ken_robinson_says_schools_kill_creativity.html (legendarische TED talk uit 2006, inmiddels 15 miljoen keer bekeken)

                http://www.ted.com/talks/sir_ken_robinson_bring_on_the_revolution.html (vervolg uit 2010)

                • Wim Essers
                  Wim Essers 1324 dagen geleden

                  Helemaal met je eens........géén intensieve menshouderij ;-)))

                Reageren is alleen mogelijk voor aangemelde gebruikers