Pleio

Engels | Nederlands

laten we spetteren en flonkeren

    Peter Paul J. Doodkorte
    • iedereen (publiek zichtbaar)
    • 282
    Door Peter Paul J. Doodkorte 1376 dagen geleden

     5/5 Sterren (1)

    laten we spetteren en flonkeren
    • begroeting voor het nieuwe jaar

    waar de tijd haar dagen telt

    en de oude  zich laat  overdragen aan de nieuwe

    plaveit uit de zoektocht naar kwaliteit van leven

    en het puin van de van hun voetstuk vallende bonuscultuur en perverse prikkels

    voor olifanten in porseleinkasten of steenstotende ezels

    zich de afrit uit de verkeerschaos van ons sociaal territorium

    legt het dreigende transformatie-infarct ons bloot

    dat ‘recht’ niet een vrijheid is van wetten of regels

    die ons voorschrijvend wordt toegestaan

    maar voortvloeit uit de talenten van mensen

     

    waar de ontdekking dat als woorden tekortschieten

    verandering begint met een andere manier van kijken

    en wij het ravijn dat wij produceerden

    niet met kleine sprongetjes kunnen oversteken

    groeit de overtuiging dat - als we vooruit willen

    wij wantrouwen moeten wieden om vertrouwen te kweken

    en terugvallen op de kostbare waarden

    van betrokkenheid, ontwikkeling én persoonlijke groei

     

    als wij willen scoren – als team van mensen

    moeten wij het uitstekende papier – bedrukt met uitstekende inkt

    tot een waardeloze combinatie maken

    en herontdekken dat ‘goed’ hertalen

    vraagt om ‘beter’ en (h)erkenning

    om een omslag van ‘wij gebruiken elkaar’ naar ‘wij helpen elkaar’

    om tijd en ruimte waarin respect voor elkaars mening

    niet de weg van ontmoeting van hart tot hart blokkeert

    wij ons niet langer blind staren op deuren die gesloten blijven,

    en enkel kijken naar de deuren die open staan

    in het besef dat (vaak) kleine dingen het grote verschil maken

     

    goed of beter zijn begint met aanvaarding van het schrille contrast

    dat het echte leven daar begint waar de comfortzone eindigt

    dat – als je begrepen wilt worden – het ertoe doet dat je probeert te begrijpen

    dat wie een weg wil vinden een weg kan maken  

    dat vooruitkomen durf vraagt om stil te staan

    dat wie nooit gevallen is niet weet wat nodig is om vast te staan

    dat plicht geen ‘moeten’ is, maar voortvloeit uit bereidheid iets op je te nemen

     

    in de overdracht van het oude naar het nieuwe

    ligt de uitdaging in het besef dat je moet je leren door te doen

    waarbij geld geen rol speelt maar het leren risico te nemen

    dat presteren in meetellen en meedoen de voldoening is

    die wij als brandstof bij het verder gaan zullen ontvangen

    en ons helpen problemen te leren kennen door ze op te lossen

     

    wanneer wij op de olifantenpaadjes van ons leven

    in de jacht op dat edelhert de hazen lopen laten

    en vallend en opstaand durven ervaren

    dat daar waar je struikelt een schat verborgen ligt

    ontdekken wij dat niet problemen het ons moeilijk maken

    maar de manier waarop we er tegen aankijken

    de pleisters of kusjes daarvoor zijn

     

    als wij niet langer de regels bestuderen om ze te overtreden

    de stokpaardjes of zwart-witte mensbeelden durven uitbannen

    als de roltrap waarop wij langs elkaar heen leven

    kunnen wij tussen en uit de brokken van ellende en frustratie

    de mensen en de dingen waar ons verlangen naar uit gaan

    verbinden met onze dromen, behoeften en ambities

     

    als wij het lef hebben om te kort te schieten

    meer dan onhandig te ver te gaan

    in het weten dat elk mens blij is met iets anders

    – uniek als hij of zij is –

    als wij geluk durven detecteren op basis van het innerlijk kompas

    dat zich niet afwendt omwille van kleur, gezindte of geaardheid

    maar welwillend toewendt naar mensen

    kunnen wij als de kinderen – jasper of jezus genaamd

    aanvaarden dat het niet de grote woorden zijn

    maar het kleine gebaar dat ons doet aanvaarden

     

    zo denken en zo doen

    kan ons ontslaan van de stress van het leven

    die vaak al in de babykamer haar aanvang neemt

    door de elastiekjes die wij trekken – voor- of achteruit

    maar als twijfel de waakhond van ons inzicht is

    is dat wat we al weten wat ons tegenhoudt om te leren

    en kan het wel te laat zijn om het leven dat gebeurt te leven

     

    omdat het is nooit te vroeg is te ontdekken

    dat je – om ergens te komen – iets moet achterlaten

    terwijl wij wellicht andere plannen maken en hebben

    mogen wij in het tijdperk van sociale bits en bytes

    weer bloemenkinderen worden…

    het beste uit onszelf en anderen halen

    niet -  door hen het vuur na aan de schenen te leggen

    maar door het vuur in hun binnenste aan te wakkeren

    mensen – groot en klein – hun eigen gang te laten gaan

    laat ze groter groeien

    niet - door kunstjes te leren

    maar aan het succes van eigen(w)aardigheid  

     

    die bestemming vraagt een moedig besluit

    niet door te registreren wat je uit handen geeft

    maar door te activeren wat jij in jouw hand houdt

    en de zorg die voortvloeit uit de verbinding tussen mensen

    te strooien met de mantel van liefde

    alsof het je eigen portemonnee is

    in welke vorm van samenwerking dan ook

    dingen laten gebeuren die anders niet zouden gebeuren

    in het overtuigde weten

    elk probleem heeft wortels – net zoals de oplossing ze nodig heeft

     

    dat wij sámen in de komende tijd

    de ware eigen kracht om, voor en met elkaar

    in waardigheid mogen her-winnen, ontginnen en exploreren

    en zo een spetterend en fonkelend 2014 verwezenlijken

    Reageren is alleen mogelijk voor aangemelde gebruikers