Pleio

Engels | Nederlands

Als partijen zeggen dat ze samenwerken, vraag ze dan eens wie de vijand is

    Peter Paul J. Doodkorte
    • iedereen (publiek zichtbaar)
    • 986
    Door Peter Paul J. Doodkorte 890 dagen geleden Reacties (3)

     5/5 Sterren (1)

    Als partijen zeggen dat ze samenwerken, vraag ze dan eens wie de vijand is
    • De spilzucht van achteloze samenwerking

    In mijn werk kom ik bijna dagelijks mensen of ondernemingen tegen die mij vertellen: ‘wij zijn een professionele organisatie die …’. En dan volgt een hele riedel over wat ze allemaal kunnen. Met de nodige loftuitingen aan het eigen adres die de bewering moeten onderbouwen: ‘het klantgericht denken en handelen’, ‘het onderscheidend hoge serviceniveau’, ‘het partnership’, etcetera. Het klinkt allemaal ontzettend lekker. Zeker als daarbij ook ‘samenwerking’ wordt geclaimd!

    De Denktank Transformatie Jeugdstelsel – een groep vernieuwingsgezinde bestuurders en experts uit verschillende onderdelen van de jeugdsector - heeft zich gebogen over de vraag welke thema’s écht om anders werken vragen. Aanleiding voor dit initiatief:  gemeenten zijn vanaf 2015 verantwoordelijk voor preventie, jeugdhulp, jeugdbescherming, passend onderwijs, de Participatiewet en de uitgebreide Wmo. Daarmee krijgen gemeenten de mogelijkheid om meer integraal sociaal- en zorgbeleid te voeren en de resultaten daarvan te optimaliseren.

    In zijn rapport 'Beter met minder. Bouwstenen voor de transformatie van het jeugdstelsel' komt de Denktank Transformatie Jeugdstelsel met bekende punten: er moet meer aandacht zijn voor de versterking van zelfregie en zelfredzaamheid van burgers en hun sociale netwerk. De eerste lijn (de ‘vrij toegankelijke jeugdhulp’) verdient versterking, wat kan leiden tot minder gebruik van dure zorg. Ook kan de samenwerking veel beter. Specialistische hulp moet snel beschikbaar zijn en zich - zodra dat kan - net zo snel weer terugtrekken. Schotten tussen deelsectoren moeten verdwijnen. Daarover zijn velen het roerend met hen eens.

    Een belangrijk uitgangspunt bij dit alles – aldus de Denktank – is dat een succesvolle omvorming vraagt om een nauwe samenwerking  tussen alle betrokken partijen: burgers, cliënten, bestuurders en professionals, gemeenten en instellingen, opleidingen en kennis en onderzoeksinstellingen.  En juist daarop dreigt de decentralisatie en overdracht van taken binnen het sociaal domein stuk te lopen.

    Als in het verband van de decentralisaties, transitie en transformatie gesproken wordt over ‘samenwerking’, gaat het over – of bedoelt men –  afstemming, coördinatie, de verdeling van informatie en geld, (markt-)posities, enzovoort. Ook belangrijk, maar laten we dit vooral geen ‘samenwerking’ noemen. Het gaat nauwelijks – en in ieder geval te weinig – over de vakmensen die samen aan het werk mogen gaan.

    Samenwerken. Het lijkt zo eenvoudig. Iedereen kent het woord. Kent ook haar mogelijkheden. Maar kennen wij de exacte betekenis? Het valt niet mee om echt en goed onder woorden te brengen wat samenwerken is; of wat het voor en met jou doet. Koppen bij elkaar, schouders eronder, vele handen, licht werk. Wie is ertegen?

    Samenwerking. Het is een prachtterm; maar vaak ook ten onrechte gebruikt. Als ‘dekmantel’ voor het tegengaan van concurrentie of competitie. Een (stilzwijgende) afspraak om ‘elkaar niet in de weg te zitten’. Een positieve term voor een defensieve houding: bij elkaar kruipen als bescherming. Op dezelfde plaats en dezelfde tijd autonoom werken. Ja zeggen en lekker door gaan met je eigen ding! De hier bedoelde en gepraktiseerde vormen van ‘samenwerking’ hebben weinig van doen met het werk dat uiteindelijk moet worden gedaan.

    In mijn optiek begint samenwerken met een simpele vraag: ‘wat kan ik voor jou betekenen’ of: ‘kun jij voor mij …..betekenen’. Wederzijds betekenis hebben – van toevoegende waarde zijn – is bij samenwerking de allesomvattende kernvraag. Kortom, bij échte samenwerking hebben alle betrokkenen baat. Dáárom vinden wij samenwerken belangrijk. En dat is ook de toegevoegde waarde: er echt alles aan doen om de ander zo optimaal mogelijk te bedienen! Als we zo samenwerken niet kunnen waarmaken, hoeven we het over ‘resultaat’ al helemaal niet te hebben.

    Samenwerkende organisaties en mensen helpen elkaar om doelgericht activiteiten uit te voeren welke leiden tot een tevoren afgesproken resultaat dat ook door de ander als zodanig wordt gewaardeerd. Optimale samenwerking vraagt om complementaire competenties, gelijkwaardige betrokkenheid en gemeenschappelijke doelstellingen. Kenmerkt zich door wederzijdse betrokkenheid in succes en persoonlijke groei. Samenwerken is het combineren van aanvullende eigenschappen om een gewenst resultaat te behalen. Samenwerken is vooral ook: een andere manier van organiseren.

    Voor een succesvolle samenwerking moet je in staat zijn een deel van je autonomie of resultaatverwachting op te geven. In het vertrouwen dat je er meer voor terugkrijgt. Dat is niet altijd gemakkelijk. Betrokkenen spreken vaak (nog) niet dezelfde 'taal'. Hebben andere verwachtingen en interpreteren zaken verschillend. Dat vraagt een gemeenschappelijke bril. Om bekendheid met elkaars talentportfolio's. Om het afzien van status en macht, goede communicatie én het vermogen om zich met anderen te verbinden en elkaar los te laten.

    Als je dus  ‘de samenwerking aangaat’, durf dan vragen te stellen over doel en inhoud van die samenwerking. Met als kernvraag hoe je dat sámen het meest succesvol in de praktijk brengt. Shakespeare zei het ooit zo: ‘Als je een beetje beter wilt zijn, wees dan competitief. Als je exponentieel beter wilt zijn, wees dan coöperatief.’

    Echt samenwerken is co-creatie: een open, actief en creatief proces. Daarbij wordt toegevoegde waarde gecreëerd in samenwerking tussen idee-inbrengers, meedenkers, eindgebruikers en andere belanghebbenden. Worden oplossingen voor een idee of wens ontwikkeld door een groep mensen met diverse talenten en achtergronden.

    De sleutelbegrippen bij ‘samenwerking’ zijn: ‘open werken’ en ‘dialoog met alle betrokkenen’. Als wij die sleutels niet kunnen hanteren, is er geen samenwerking. En, waar geen samenwerking is, moeten we niet van samenwerking spreken. Gewoon, omdat de alom aanwezige wens tot samenwerking te waardevol is om deze te laten frustreren door een te kwistig gebruik van de term.

    Reacties

    Volgorde van reacties: Aantal: Automatisch laden:
      • Theo A.P.M. Geurts
        Theo A.P.M. Geurts 883 dagen geleden

        Peter Paul, mag ik je artikel ook op www.tramsactieland.nl publiceren?

        Laat het me svp weten op theo.geurts@transactieland.nl

         

        • Fons van Bokhoven
          Fons van Bokhoven 887 dagen geleden

          Samenwerken doe je om er wel degelijk zelf beter van te worden, " survival of the fittest" geldt optima forma .

          Maak wel duidelijk dat je er beter van wilt worden en dat je dat ook van de ander verwacht.

          Wanneer je nu weet waar de ander er beter van wordt en wellicht ook nog waarom, dan kun je gaan bezien hoe je er het beste er uit kunt gaan krijgen, samen.

          • Theo A.P.M. Geurts
            Theo A.P.M. Geurts 887 dagen geleden

            Peter Paul, een heel goed verhaal over samenwerken. Ik deel je analyse en opvatting. Kortom (heel kort door de bocht): echt samenwerken gebeurt niet vanuit de gedachte: 'hoe wordt IK er beter van', maar vanuit: 'hoe worden WIJ er beter van'.

            mvrgr Theo Geurts

          Reageren is alleen mogelijk voor aangemelde gebruikers