Pleio

Engels | Nederlands

De wijze heeft twee tongen, de één om de waarheid te zeggen, de ander om te zeggen wat gelegen komt.

    Peter Paul J. Doodkorte
    • iedereen (publiek zichtbaar)
    • 360
    Door Peter Paul J. Doodkorte 798 dagen geleden Reacties (1)

     5/5 Sterren (2)

    De wijze heeft twee tongen, de één om de waarheid te zeggen, de ander om te zeggen wat gelegen komt.
    • Het spijt mij als u mijn eerlijkheid niet leuk vind, maar om eerlijk te zijn, ik houd ook niet van uw leugens

    Ik ben een gemankeerde opvoeder! Wat zeg ik, ik ben een kindermishandelaar. Tenminste, als ik de laatste nieuwsberichten (RTL Nieuws) en (Amerikaans) onderzoek (wat in Nederland snel omarmt wordt) moet geloven. Ik heb namelijk mijn kinderen – inmiddels uitgevlogen – in hun jongere jaren regelmatig in de hoek gezet of een time-out gegeven. Ik ben er dan ook schuld aan dat mijn zoon – inmiddels zelf vader van twee schatten van kinderen – bij tijd en wijle diezelfde opvoedmethode hanteert. Verfoeilijk.

    Ik heb voor mijn slecht (voorbeeld-)gedrag overigens een goed excuus. Ik heb het in de hoek zetten weer geleerd van mijn vader. Sterker nog: mijn vader hanteerde ook de mattenklopper nog wel eens. Of ik – en mijn negen broers en twee zussen – gingen ook wel eens over de knie. Ik ben dus eigenlijk dader als gevolg van slachtofferschap. Niet dat ik mij daar bewust van was of ben hoor. Integendeel. Ik heb mijn vader hoog zitten en meen – de tekenen daarvan interpreterend – ook door mijn kinderen gewaardeerd te worden. Net zoals mijn kleinkinderen hun vader – mijn zoon – waarderen.

    Vooralsnog heb ik mazzel: ik ben (nog) niet (anoniem) aangeklaagd. Datzelfde geldt voor mijn zoon. Wij behoren dus tot die groep van daders van kindermishandeling die (te vaak) vrijuit gaan. Hoewel het kabinet inzet op meer aangiftes, meer daders voor de rechter en meer veroordelingen wil!

    Mijn vader kan de maatschappij niet meer straffen. Hij is overleden. Al voelt de jongste berichtgeving postuum voor mij toch als een veroordeling van een man die ik hoog heb zitten. Hetgeen wel gediagnosticeerd zal worden als ‘verdringing’; valse loyaliteit.

    Mij en mijn zoon hangt echter – zo vrees ik na – na het publiceren van deze blog wel een strafvervolging boven het hoofd. Nu dat zo dicht bij komt, moet ik misschien zelf maar schoon schip maken en mijzelf (en mijn zoon?) gaan aangeven. Volgens de hedendaagse pedagogen immers ben ik een gemankeerde opvoeder! Mijn opvoedgedrag – en dat van mijn zoon – vloeit voort uit onmacht. Is pedagogisch niet verantwoord….

    Ik laat het aan de verbeeldingskracht van de welbegrijpende lezer over om de ironische ondertoon in bovenstaande ’bekentenis’ te onderkennen. Je mag als blogger - af en toe toch in ieder geval – immers rekenen op het gezond verstand van de lezer? Of is het rekenen op gezond verstand kwakzalverij? Dan maak ik mij ook daaraan nu schuldig.

    Ik zal het echter voor alle duidelijkheid toch maar even uit de doeken doen: ik verafschuw kindermishandeling.  Maar de jongste berichten over en ‘vertaling’ van kindermishandeling krijgen langzaam maar zeker zelf een mishandelend karakter. Het begint naar programmering – framing - te ruiken.  Kindermishandeling wordt op een bepaalde manier (steeds verder) ingekaderd. Met alle perverse gevolgen voor het serieus nemen van echte kindermishandeling van dien. Zijn er nog wel ‘normale’ of ‘goede’ ouders?

    Ik schreef het vaker: “Opvoeden is leuk, uitdagend en spannend. Soms ontroerend, en soms gewoon teveel of te moeilijk.” Het is – voor ouders en kinderen – een proces van vallen en opstaan. Een zoektocht naar de juiste ‘handleiding’. Als ouder ben je geen geboren opvoeder: opvoeden moet je leren. Je groeit daarin met je kind mee.

    Dat gaat over het algemeen eigenlijk best wel goed. Daarom ook is opvoeden een zaak van ons allemaal, een zaak van de hele gemeenschap, van al die volwassenen om het kind heen. Ouders, leraren en andere volwassenen horen samen te werken aan de opvoeding, het leren en de ontwikkeling van kinderen. Wat we kinderen nu meegeven, werkt door in hun hele verdere leven. En daar hoort ook die zoektocht bij. Juist daarom heb ik grote moeite met de wijze waarop ‘deskundigen’ met onderzoek als het hiervoor door mij aangehaalde steeds meer ouders ‘pedagogische onmacht’ aanpraten.  Zo langzaam maar zeker claimen zij de dag- en dagelijkse opvoeding van ónze kinderen als hύn specialisme. Maken zij met hun speculaties ouders tot (ge)bruikelijke verdachten.

    Professionals en politici lijken daarbij steun te zoeken bij labels: zij speuren naar problemen om er vervolgens een label op te plakken. In onze maatschappij genereert een label namelijk hulp en geld. Problematiseren is profijtelijk voor werk en omzet!  Het daaraan verbonden dynamisch proces, maakt dat de orthodidactische en orthopedagogische omgang van ouders met hun kinderen steeds minder vanzelfsprekend wordt.  

    Wij moeten er met elkaar voor zorgen dat kindermishandeling ophoudt. Het gesprek erover blijven voeren. Net zoals wij allemaal de ogen en oren niet moet afsluiten voor misstanden. Maar kindermishandeling  is – net als het opvoeden in algemene zin – geen zwart- witverhaal, geen exacte wetenschap. Kindermishandeling laat zich moeilijk definiëren en omschrijven. Er bestaan geen toverformules waarmee we deze problemen in een vingerknip kunt oplossen. Ik zal de laatste zijn om te beweren dat elke ‘time-out’ altijd geoorloofd is. Maar alle ouders die dat instrument hanteren in de hoek te zetten getuigt m.i. eerder van professionele incompetentie dan van ouderlijke dwaling.

    Het zijn wellicht solide frames: makkelijk te poneren en moeilijk te verwerpen. Maar dit soort processen en vormen van priming, framing en agendasetting wakkeren mijn argwaan met betrekking tot de daaraan ten grondslag liggende belangen. Zij doen én geen recht aan de verschillen die er mogen en moeten zijn én doen afbreuk aan de eer en het aanzien van de beroepsgroep van professionals.  Daarom, voor alle ouders een welgemeend advies: Pas op voor de belangen achter het nieuws!

    Reacties

    Volgorde van reacties: Aantal: Automatisch laden:

    Reageren is alleen mogelijk voor aangemelde gebruikers