Pleio

Engels | Nederlands

Wie erkenning geeft aan anderen tilt mensen boven alles uit

    Peter Paul J. Doodkorte
    Door Peter Paul J. Doodkorte 783 dagen geleden Reacties (3)

     0/5 Sterren (0)

    Wie erkenning geeft aan anderen tilt mensen boven alles uit
    • De toekomst behoort aan hen die geloven in de schoonheid van dromen.

    We zijn gewend om alles om ons heen te bekijken vanuit ons eigen perspectief. Letterlijk zien we de dingen vanuit onze ogen, en moeten we veel meer moeite doen als we willen proberen te 'zien' (in gedachten) wat een ander ziet. Bovendien hebben we ook de hele dag te maken met onze eigen gedachten en gevoelens. Een groot deel van die gedachten en gevoelens gaat over onszelf. Het is onvermijdelijk dat we veel meer bezig zijn met ons eigen perspectief en met informatie over onszelf. Maar we vergeten daarbij weleens dat voor andere mensen de wereld er heel anders uit ziet…

    Ik herinner me nog heel goed hoe ik zelf was toen ik 15, 16 jaar was. Dat was een belangrijke periode in mijn leven.Als jochie van vijftien was ik niet meer te houden in de schoolbanken. Niet omdat ik er ‘de kop’ niet voor had. Volgens de deskundigen juist wel. Maar ik voelde mij er niet op mijn gemak. Ik begon mijn arbeidzame leven bij mijn toenmalige werkgever, Van der Valk in Mook-Molenhoek. De eigenaar, Cees van der Valk (Hotel-Restaurant De Molenhoek) sprak met waardering en lof over mijn doen en laten. Het voedde mijn eigenwaarde. Het zelfvertrouwen dat ik daardoor kreeg zorgt er voor, tot op de dag van vandaag aan toe, dat ik mijn kwaliteiten durf en kan laten floreren.

    Aan dat jochie van vijftien moest ik denken toen ik dit videofilmpje zag.

    https://www.youtube.com/watch?v=_cw1uLVSl1Y 

    Kijk eens hoe Michael Bublé  zich door de moeder van de 15 jaar oude Sam laat verleiden tot een duet met diezelfde Sam. De reactie van Buble als de jongen begint te zingen is briljant. Maar briljanter nog is een zinnetje uit de conversatie met de moeder van Sam. Op een zeker moment zegt Michael: “Ik herinner mij goed hoe ik zelf was toen ik vijftien was.”

    De fundamentele beperking in onze blik die voortvloeit uit het kijken naar onze omgeving leidt tot allerlei vertekeningen. Dit is niet zo vreemd, want je bent je natuurlijk veel meer bewust van de dingen die je nύ zelf doet dan de dingen die een ander nύ doet. Dat betekent ook: Jongeren van nu kijken anders naar samenleven, werken en persoonlijk bezit. Elke nieuwe generatie heeft die volgende stappen voor ontwikkeling in zich. Een kwestie van evolutie.  Zo gaat het al eeuwen van generatie op generatie… een duurzaam gegeven dus! En toch…

    Gedrag van jongeren leidt geregeld tot ophef. De media berichten gretig over comazuipen, happy slapping, internetverslaving, hangjongeren, straatterrorisme of breezerseks. Met de jeugd van tegenwoordig lijkt van alles mis. Maar is dat wel zo? En is het terecht om in die termen over jongeren, de burgers van de toekomst, te spreken?

    Voor een deel is klagen over ‘de jeugd van tegenwoordig’ van alle tijden. De samenleving verandert steeds opnieuw, en iedere generatie jongeren stelt zijn opvoeders (zelf opgegroeid in een alweer voorbije tijd) voor nieuwe uitdagingen. Bezorgdheid over jongeren die hun grenzen niet lijken te kennen, is dan ook niet vreemd. Vanouds slaan volwassenen het experimenteergedrag van de jeugd met argwaan en soms met ergernis gade.

    De huidige generatie wordt niet zelden zowel getypeerd als de Generatie Einstein – slimmer, sneller en socialer- als de Generatie Grenzeloos – intens, gefascineerd door uiterlijk, kicks, status en netwerken – opgevoed in vrijheid en voorspoed.

    Ook wordt veelvuldig gesteld dat ouders en opvoeders aan kinderen en jongeren meer kader en structuur moeten bieden en benadrukken pedagogen het belang van een ‘autoritatieve opvoedstijl’ (warme sfeer, veel praten met kinderen, duidelijke grenzen, niet te lage eisen stellen (Prins, 2008). Vaak gecombineerd met een pleidooi voor een ‘breed gedragen en samenhangend opvoedingsperspectief ’ (De Winter, 2007).

    Geen vrolijk beeld misschien. Maar in essentie verschilt de jeugd van nu niet met de jeugd van voorgaande generaties: houvast, structuur en overzicht zijn altijd belangrijk (geweest). Maar ook ruimte, richting en identiteit. En perspectief voor de toekomst.

    Ieder mens – dus ook (of misschien wel: juist) elke jeugdige wil gezien worden, wil erkenning krijgen voor wie hij (zij) is. Erkenning, of dat nu in de vorm van liefde, van aandacht of van zorg wordt geboden, houdt een bevestiging in van de ander of van elkaar. Erkenning uit zich in werkelijk luisteren. Daarvoor is nodig de kunst om te horen. Men kan niet vroeg genoeg beginnen te leren om door een verhaal heen te horen wat de boodschap is die daar achter ligt.

    Wat is het dus een absurd iets, om over alle waardevolle onderdelen van een mens heen te gaan, en onze aandacht te bevestigen op zijn gebreken. En ja, dat geldt voor jong én oud! Een maakbare toekomst begint met erkenning en bevestiging van dat wat mensen kunnen. Dus niet, zoals tegenwoordig vooral: hogere boetes, zwaardere straffen, meer controle, etcetera. Die maakbaarheid staat, zoals cultuurfilosoof René Boomkens het verwoordt in zijn boek De Nieuwe Wanorde (2006), in het teken staat van surveillance, controle, preventie, bewaking en zero tolerance in plaats van emancipatie, solidariteit en vooruitgang. Zij (wordt ge-)voedt (door) angst, wantrouwen en gevoelens van onveiligheid en tekortkoming in plaats van ambitie.

    Iedereen heeft dromen, doelen en ambities. Iedereen wilt wel iets bereiken in zijn of haar leven. Net als Sam. Wanneer wij daarbij aansluiting vinden en van daaruit gaan werken, krijg je onverwachte en schitterende resultaten. Dan is er geen berg te hoog en geen beer op de weg die je nog tegenhoudt. In het boek ‘Durven doen wat je raakt – 22 gesprekken over lef en bevlogenheid’ zegt Ockels hierover: “De duurzaamste energie is de menselijke energie. Als je mensen stimuleert met fantastische ideeën of plannen, leven ze op en krijgen ze zin en energie. En die menselijke energie kost helemaal niets. Dat is wat we in de basis willen overhouden: de levensenergie waarmee we een geïnspireerd leven en hogere levenswaarden voeden.”

    Dat zouden wij allemaal moeten doen. Natuurlijk, of je het gewenste resultaat krijgt, is onzeker, maar dat is onderdeel van de “droom”.

    Michael Bublé is – gelukkig – niet de enige uitzondering. Wie er oog voor heeft ziet meer mooie voorbeelden. Uitzonderingen bevestigen dus niet altijd de oude regel. Ze kunnen ook voorboden van een nieuwe regel zijn. Dát hoop en wens ik van harte!

    Reacties

    Volgorde van reacties: Aantal: Automatisch laden:
      • Arie
        Arie 782 dagen geleden

         

        Een fantastisch goede kijk op de maatschappij van nu, mijn maatschappij waarin ik ben groot geworden. Met het rode potlood onder een dictee, 2 fout, in plaats van de positieve de opmerking dat er toch 998 woorden goed zijn. Een fenomeen wat we vanaf de geboorte helaas doen, wijzen op onjuistheden en daardoor kinderen, maar ook volwassenen in hun schulp dwingen. Mensen die zich onzeker gaan voelen in plaats van een lerende maatschappij te zijn. 

        Hulde aan Blubė die hier letterlijk een podium gaf aan een onzekere vijftien jarige.

        • Abraham de Kruijf
          Abraham de Kruijf 782 dagen geleden

          Peter Paul, laat me ajb. op je mooie bijdrage reageren met een gedicht wat ik al best wat jaren geleden schreef,
          ik hoop dat de regelafstand goed dooorkomt, 't zijn coupletten van 7 regels:

          jeugd van tegenwoordig

          wat ik daar van zie
          zijn mensen die  
          meer zien, meer horen
          meer voelen, meer waarnemen
          dan vele ouderen
          dan de maatschappij
          dan het systeem

          dat wordt niet begrepen
          niet geaccepteerd
          door hen die vastzitten
          aan hun eigen waarnemingen
          vind je het gek dat het botst?
          meer waarnemen, meer aanvoelen
          moeilijk, soms niet te verdragen

          het lijkt mij dat die jeugd
          meer ruimte nodig heeft
          om te kunnen zijn wie ze zijn
          maar toch is ook begeleiding nodig
          voor wat stabiliteit en voor tempering van temperament 
          en om niet onnodig reeds keuzes te maken
          waarvan je de gevolgen je hele verdere leven met je meedraagt


          hartelijke groet,
          abraham de kruijf

          • Mirjam Kanhai
            Mirjam Kanhai 782 dagen geleden

            Peter Paul,

            dit moeten alle hulpverleners lezen, zodat men gaat kijken naar wat een mens wel kan en ook te bieden heeft. Maar niet alleen hulpverleners, maar ook de rest van de samenleving. Helaas wordt vaak nog de aandacht gevestigd op wat niet goed gaat. En eigenlijk wil ieder mens wel gestimuleerd worden door positieve aandacht.

          Reageren is alleen mogelijk voor aangemelde gebruikers