Pleio

Engels | Nederlands

Ja, ik heb wél iets te verbergen!

    Peter Paul J. Doodkorte
    • iedereen (publiek zichtbaar)
    • 219
    Door Peter Paul J. Doodkorte 770 dagen geleden Reacties (1)

     0/5 Sterren (0)

    Ja, ik heb wél iets te verbergen!
    • De echte professional wenst anderen schaamte te besparen

    Ik zie het voor mij. Bij de ingang van elk ziekenhuis: een lichtkrant met – in neon - de volgende welkomstteksten:

    “Welkom meneer Doodkorte wegens hartfalen, mevrouw Saer met borstkanker en Storm de Wind in verband met chlamydia. Wij wensen u een kort, maar prettig verblijf in ons mooie ziekenhuis! Meneer Doodkorte is aanvullend Plus verzekerd en ontvangt daarom naast een bos bloemen ook dagelijks een glaasje wijn bij de warme maaltijd. Proost!”

    Waarom kleden we ons aan als we naar ons werk gaan? Waarom doen we de deur dicht als we op de wc zitten? Waarom lopen we de kamer uit als we een belangrijk telefoongesprek voeren? Waarom vertellen we onze collega’s niet wat we verdienen? Waarom hebben we een wachtwoord op onze computer? Waarom geven we onze kinderen een eigen kamer? Waarom verzinnen we een smoes als we zonder reden te laat zijn? Waarom doen we de gordijnen dicht als we naar bed gaan?

    De belangrijkste rode draad in al deze alledaagse handelingen is dat dingen verbergen bijna zo vanzelfsprekend is dat we er niet eens bij stilstaan. En juist in dat ‘er niet eens bij stilstaan’ schuilt bij professionele hulpverleners en het omgaan met privacy een groot gevaar, zo mocht ik onlangs zelf weer eens ervaren. Juist omdat er dingen gebeuren die voor een patiënt 'privé' zijn terwijl zij voor de medewerkers en artsen vaak 'routine' zijn geworden.

    Een ziekte, blessure of ongeval komt altijd onverwacht. Dat weet ik ook uit (recente) eigen ervaring. Je kunt daardoor zomaar terechtkomen in de spreekkamer van een onbekende arts, bij een andere apotheek of de huisartsenpost. Dan is het goed als de zorgverlener snel en gemakkelijk jouw belangrijkste medische gegevens kan inzien. Ik weet uit ervaring hoe prettig en veilig het werkt als medische snel inzage hebben over  relevante medische informatie. Daarom ook ben ik heel gelukkig met de ontwikkeling van een landelijk uitwisselingssysteem. Ondanks de bezwaren en gevaren die daartegen en daarover naar voren worden gebracht. Ik wil niet mijn gezondheid niet op het spel zetten omwille van een privacy waar in feite niemand in geïnteresseerd is.

    Ik kwam onverwacht een paar dagen in een ziekenhuis terecht. Volgens de regels van dat ziekenhuis moeten de zorgverleners die daar werken de privacy van de patiënt beschermen en bewaren. Alles wat is of wordt besproken, wordt – volgens de aan mij verstrekte patiënteninformatie – vertrouwelijk behandeld. Handelingen of onderzoeken mogen alleen met mijn toestemming in het bijzijn van anderen worden uitgevoerd of besproken. En, gesprekken over mijn privéomstandigheden (bijvoorbeeld vragen over mijn gezondheidstoestand of een uitslag van een onderzoek worden zo gevoerd dat buitenstaanders niet mee kunnen luisteren….

    Met de privacy zat het dus wel goed!? Echt niet!

    Ik was nog maar nauwelijks in mijn bed gelegen of de dienstdoende verpleegster schoof een stoel bij mijn bed voor het voeren van het zogenaamde opnamegesprek. Ruim tien minuten lang werd mij – in aanwezigheid van drie medepatiënten – letterlijk een kruisverhoor afgenomen. Alsof er verder niemand anders op zaal was, vroeg de verpleegster mij honderduit over van alles en nog wat. Van mijn medicijngebruik tot en met het frequenteren van het toilet. Gênant voor mij én voor toehoorders die dat helemaal niet (of te graag) willen horen.

    Dat het hier geen uitzondering betrof, mocht ik de dagen daarna ervaren: bedden die leeg kwamen werden even snel weer bezet door nieuwe patiënten. En telkens volgde hetzelfde ritueel. Was ik niet noodgedwongen bedlegerig geweest, dan was ik die kruisverhoren graag ontlopen door mij uit de zaal terug te trekken!

    Of het daarbij bleef? Ik zou er heel wat voor over hebben gehad. Maar de werkelijkheid was onthutsend en beschamend anders.

    Zo leerde ik bijvoorbeeld de eerste nacht van mijn verblijf uit de over mijn hoofd uitgesproken overdracht van de ene verpleegster aan de andere – dat zij geen acht hoefde te slaan op de toilet-wens van de tegenover mij gelegen patiënt: vanwege diens aanhoudende aandrang was (wel zo praktisch) deze patiënt van een luierbroekje voorzien. Ontluchtingen van het lichaam (winden, boeren, zuchten, steunen, kreunen, hoesten): als je ziek bent geef je je privacy snel op. Regelmatig kwamen de verpleegkundigen gezellig op onze kamer hardop de status bijwerken en konden ze ons gelijk wat vragen stellen over het toiletgebruik, de bloedruk, het medicijngebruik, etcetera. 

    Het  dagelijkse visiterondje van de zaalarts en diens gevolg langs de patiënten wierp – helaas – geen ander licht op mijn ervaringen. De gesprekken met de artsen konden we allemaal horen en beluisteren. In korte tijd wist ik meer van mijn medepatiënten – en zij van mij – dan mij lief was. Besprak de ene dag de voedingsassistente met de diëtiste voor mijn neus alle patiënten, ook die van andere kamers, de volgende dag was het de (leerling-)fysiotherapeut die met mijn buurvrouw uitgebreid – en woordelijk te verstaan – haar behandelplan zat door te nemen. Ik kreeg - letterlijk – dus een kijkje in de keuken van de zorg; en dat voor mijn neus. Als ik had gewild, had ik met behulp van mijn iPhone aan de hand van het medicatie-rondje (tweemaal daags) kunnen vaststellen wat de verschillende kwaaltjes waren waaraan mijn kamergenoten leden. De namen van de patiënten en hun medicijnen – soms vergezeld met de kwaal die ermee bestreden wordt – schalden niet zelden luidkeels door de kamer….Net een theekransje, maar dan zonder thee en koekjes, maar met het dossier.

    Ik ben – geloof ik -  beslist geen privacy-fetisjist. Zeker niet als het gaat om gegevensuitwisseling binnen de kring van (mijn) zorgverleners. Anders ligt dat met de privacy naar buiten toe. Die moet je zoveel als mogelijk waarborgen. Privacy is dan een groot goed. Zeker als gaat het om het 'jezelf kunnen zijn'. Hoe en wanneer jij jezelf bent, dat bepaal je zelf. Daar kan en heeft niemand anders wat over te zeggen. Het maakt jou tot wie je bent, waardoor jij kan zijn wie je graag wilt zijn. Dat vraagt om een bijbehorende context. Die moet juist en volledig zijn. Een inbreuk daarop is slechts onder zekere voorwaarden toegestaan. En dat maakt tot een stevige uitdaging, waarbij, zo heb ik ervaren, nog veel winst te behalen is.

    Ik heb grote waardering voor de passie en bevlogenheid van zorgverleners. Maar ik vind ook dat zij rond privacy en respect bewuster afwegingen moeten maken. Zich moeten afvragen en realiseren wat het effect kan zijn van te vanzelfsprekend (mee)gedeelde informatie. Dat zou niet zo moeilijk hoeven zijn. Je moet, ook en juist als zorgverlener, een heel simpele vraag aan jezelf stellen en beantwoorden: Wat zou jijzelf willen dat een zorgverlener zou doen als jij de patiënt zou zijn?

    Reacties

    Volgorde van reacties: Aantal: Automatisch laden:
      • F. Kooistra
        F. Kooistra 768 dagen geleden

        Helemaal waar. Zo heb ik een verzoek van de bedrijfsarts ondertekend waarin hij aan het ziekenhuis vraagt naar de exacte gegevens van mijn aandoening en het ziekenhuis stuurt vervolgens mijn hele medische dossier op met daarin allemaal zaken die niets met mijn gezondheid nu te maken hebben. Net zo gemakkelijk. Voelt niet goed heb ik ook geen toestemming voor gegeven. Naar aanleiding van jou artikel ga ik toch het ziekenhuis hierop attenderen.

      Reageren is alleen mogelijk voor aangemelde gebruikers