Pleio

Engels | Nederlands

Iedereen is anders – anders was iedereen er niet!

    Peter Paul J. Doodkorte
    • iedereen (publiek zichtbaar)
    • 126
    Door Peter Paul J. Doodkorte 765 dagen geleden

     0/5 Sterren (0)

    Iedereen is anders – anders was iedereen er niet!
    • Ik ben anders, net als jij!

    De Haagse burgemeester Jozias van Aartsen (VVD) vindt het jammer dat de focus ligt op een kleine groep radicaliserende moslimjongeren in zijn stad. 'Het overgrote deel is ambitieus en wil geld verdienen. Die mensen vormen over tien tot vijftien jaar de ruggengraat van onze economie', zegt hij. Om daarmee precies dat te doen wat hij laakt: de focus leggen op het verschil!

    Zijn uitspraak – hoe goed bedoeld ook – schoot bij mij in het verkeerde keelgat. Want eigenlijk zegt hij dat mijn inspanningen als autochtoon eigenlijk maar bijzaak zijn of worden.

    Met Van Aartsen vind ik, dat er meer begrip moet komen voor de positie van allochtone jongeren op de arbeidsmarkt. Of voor de positie van welke minderheidsgroepering in de maatschappij dan ook.

    Er zijn vele boeken en artikelen geschreven en debatten gevoerd over hoe groepen mensen in beweging moeten worden gebracht. Over hoe je veranderingen in attitude en gedrag bewerkstelligt. Toch scheren zij telkens weer langs de essentie: erkenning van de mens. Ongeacht hun kleur, geloof of afkomst. Maar, wat doen wij? Wij benadrukken het verschil in kleur, geloof of afkomst, om vervolgens uitgebreid te debiteren dat dat er niet toe doet!

    Hiermee wordt met de beste bedoelingen – dat dan weer wel – een mentale nadruk gelegd op het verschil. Gaat men uit van de paraatheid en expliciteerbaarheid van dat wat wij normaal of juist abnormaal vinden; billijk vinden of juist niet.

    De eindeloze lijst van geschriften, debatten en betogen ten spijt blijkt het niet eenvoudig om afstand te nemen van deze benadering. Rationeel gezien wellicht wel, maar emotioneel gezien zeer zeker niet.

    De wereld wordt bevolkt door mensen. Ieder mens is uniek en heeft zo zijn of haar eigenaardigheden. Misschien is het daarom ook wel zo leuk om mens te zijn. Anders wordt dat, wanneer juist die eigen aardigheid onder het vergtootglas wordt gelegd. Dit fenomeen – structuralisme en simplisme genoemd – maakt dat wij de wereld om ons beschouwen door de bril  van de constructen en concepten die wij in ons denken meekrijgen. Alles wat daarbuiten valt is vreemd. Zal, wat nu als een geslaagd mens beschouwen afhangen van de drijvende krachten binnen die samenleving.

    Anders gezegd: mensen verbeelden de werkelijkheid bij voorkeur in de vorm van stereotypen die ze, als hen dit zo uitkomt, ook al past het logisch gezien niet helemaal of helemaal niet, tegenover andere stereotypen zetten.

    Het resultaat hiervan is dat we schijnbaar als vanzelf binnen het heersende systeem in onszelf èn in de interactie tussen personen en groepen, stelsels, structuren van polariteiten denken. Om, wanneer het er ècht op aankomt, de verschillen clichématig neer te zetten en het polaire te benadrukken. Ook als de verschillen in werkelijkheid nauwelijks te onderscheiden zijn vergelijken we. Datgene wat we waarnemen, stoppen we in hokjes op basis van eruit springende kenmerken. Wat we niet weten of snappen, vullen we in. Om daarbij vooral te zoeken naar een punt of een zijde, waarmee we ons kunnen indentificeren óf waartegen wij ons kunnen afzetten. Zo verschijnt dan al het andere als iets vreemds. Iets wat tegenover ons staat, als een zij tegenover het wij.

    Mensen denken, oordelen en handelen bij voorkeur stereotiep en volgens de moraal die nύ geldt. Liefst met een draai naar uitersten. Anders-zijn is daarbij lastig; want onbekend en daarmee eng.

    Ik geloof dat het mensen zijn die de toekomst kunnen maken of breken. Het is mijn missie om mensen te ondersteunen om onze toekomst te maken met hun talenten, intelligentie, creativiteit en liefde. Ik geloof dus ook niet in een wereld van tegenstellingen. Omdat denken en doen vanuit tegenstelling een duidelijke hiërarchische orde veronderstelt. En dat, terwijl mens en wereld een geheel van krachten vormen die dynamisch op elkaar inwerken.

    Natuurlijk is het nodig, telkens te bekijken hoe onze verhoudingen jegens elkaar worden bepaald, maar laten we dat dan doen door te kijken naar dat wat ons verbindt: het unieke zijn van elk mens. In ziel, in karakter, in levenservaring, in ambities, in emoties, in denken, in doen, in wensen, in dromen, in herinneringen...Dát maakt dat er over ieder mens een interessant verhaal te vertellen is. Een verhaal dat ontstaat in het gewone leven van dag tot dag. Uniek, overdraagbaar en om nooit te vergeten!

    Voor de Haagse burgervader Van Aartsen heb ik dan ook een welgemeend advies. Ontleend aan een van de mooiste liedjes die Frank Boeijen ons schonk: Zwart-Wit:

    Denk goed na aan welke kant je staat

    Denk niet zwart-wit

    Maar in de kleur van je hart

    We moeten niet door blijven zeuren over tegenstellingen. Dan krijg je wat je beoogt nooit voor elkaar. Daarmee zijn we er uiteraard nog niet. Benadruk gemeenschappelijke interesses en doelen. Er bestaat geen typische Surinaamse, Turkse, Nederlandse of ... cultuur. Geen enkele cultuur is statisch. Landen, volken en gemeenschappen kennen talloze (sub)culturen die elk hun eigen spelregels kennen. Deze spelregels veranderen voortdurend door nieuwe ervaringen en inzichten. Daarom bestaat er ook geen handleiding ‘hoe om te gaan met….’. Interculturele communicatie betekent vooral: flexibel zijn en belangstelling voor elkaar hebben. Zorgvuldigheid naar alle betrokkenen is daarbij van groot belang.

    Reageren is alleen mogelijk voor aangemelde gebruikers