Pleio

Engels | Nederlands

In alle redelijkheid onredelijkheid bestrijden

    Peter Paul J. Doodkorte
    • iedereen (publiek zichtbaar)
    • 220
    Door Peter Paul J. Doodkorte 755 dagen geleden

     0/5 Sterren (0)

    In alle redelijkheid onredelijkheid bestrijden
    • Als iedereen een beetje gelijk en ongelijk heeft

    Het Sinterklaasfeest. Het bracht tot voor kort het beste in ons boven. Inmiddels dreigt het uit te groeien tot een splijtzwam in de samenleving…. 

    Eigenlijk is het een issue waar ik geen woorden meer aan wou wijden. Gewoon, omdat elk argument vóór, omgekeerd net zoveel geldigheid heeft. Anders gezegd: Waarheid is altijd míjn waarheid, of – meer eigentijdser – waarheid is pluriform. Zij valt dus zowel te verdragen als niét te verdragen. Waarom ik er dan toch (weer) over begin? Omdat tegen mijn zin in tolerantie – over en weer – intolerantie dreigt te worden. En als tolerantie lijdt tot intolerantie is het einde zoek…..

    Onze cultuur heeft een basis van reden en redelijkheid. Conflicten worden oplost door te discussiëren, te debatteren, via het gerecht, via het parlement en via internationale organen. Daarbij is het  niet nodig een beroep te doen op bruut geweld. Hoeven en horen mensen niet elkaars rechter of beul te zijn.

    Ik ben – gelukkig - opgevoed met de wetenschap een uniek individu te zijn. Een mens met fundamentele rechten. Zoals vrijheid van meningsuiting, vrijheid van gedachte en de vrijheid het leven in te richten, zoals ik dat wens. En mochten er situaties ontstaan, waarbij mijn belangen conflicterend zijn met de belangen van een ander, dan zijn er procedures te volgen om het conflict op te lossen. Daar hoeft geen geweld aan te pas te komen. En toch!

    We leven in een bijzonder tijdperk. De rede en redelijkheid lijkt – in toenemende mate – onder druk te (komen) staan. Ook bij mij. De oorzaak daarvan? Ik voel mij in toenemende mate het recht ontnomen om zelf  te beoordelen, zelfstandig te overwegen en zelfstandig te concluderen. Want zeg nou zelf: durft u nog zonder clownsneus, zonder bivakmuts of iets van soortgelijke gezichtsbedekking de Sinterklaasinkopen te doen?

    Wat – met al zijn toeters en bellen – voor mij nooit meer of minder is geweest of zal zijn dan een gezellig kinderfeest, is langzamerhand gedemoniseerd tot een demonstratie voor slavernij en apartheid en tegen integratie.

    Ik ben een goed mens. Redelijk ook, vind ik. Ik hoef in deze discussie dan ook geen gelijk te hebben. Maar als ik de incorrecte schimpscheuten en beledigingen hoor van mensen die dat feest anders willen, en mij vervolgens tegelijkertijd het recht ontzeggen om het feest te vieren zoals ik, mijn gezin, vrienden en vriendinnen dat willen vieren, dan komt het einde van mijn redelijkheid in zicht.

    Mogen anderen zich daaraan dan niet storen? Wel zeker! Net zo goed als dat ik mij kan en mag storen aan het doen en laten van anderen. Maar dat enkele feit kan en mag toch geen reden zijn om van de ander te eisen dat hij of zij het doen en laten wijzigt of aanpast? Ik vraag niet van anderen om blindelings iets te accepteren, omdat het nu eenmaal bij mijn cultuur hoort. Dat zou  debiel en doodeng zijn. Maar het omgekeerde is net zo goed het geval.

    De discussie rond Sinterklaas en Zwarte Piet krijgt langzamerhand ziekelijke proporties. Zij maakt bij voor- én tegenstanders meer kapot dan nodig is. Niet in de laatste plaats omdat zelfbenoemde ‘politiek correcte mensen’ onmiddellijk lijken te stoppen met logisch nadenken. Zich geroepen voelen om de wereld te redden middels een twibbon, petitie of ludiek alternatief.

    De woorden "maar het is (tegen) mijn cultuur" kunnen er voor zorgen dat politiek correcte mensen in blinde paniek alles doen om die ‘andere’ cultuur maar niet te kwetsen. Hun politieke correctheid vormt een blokkade tegen hun kritisch denkvermogen, net zo erg als (vermeend) racisme dat doet. In beide gevallen is het buigen voor een idiote culturele ideologie.

    De Zwarte Pieten-discussie krijgt langzaam maar zeker het karakter van een pure haat tegen Zwarte Piet en neemt groteske vormen aan. Iedereen die een product koopt met Zwarte Piet erop afgebeeld moet aan de schandpaal worden genageld. Ook iedereen die Zwarte Piet speelt moet online zwart gemaakt worden. Dat staat in een oproep op de Anti-Zwarte Pieten Facebooksite.

    Als wij dat als samenleving tolereren, waar halen wij dan het lef vandaan om ons massaal kwaad te maken om de Russische traditie om homo's kapot te maken? Gewoon, omdat het gedrag van hen ons niet aanstaat!

    In het hedendaags zogenaamd politiek correcte maar o zo intolerante tijdperk worden allerlei zogenaamd kwalijke termen of symbolen vervangen door eufemismen. Het heeft iets van ‘kreupelen gaan lopen als zij fysiek beperkten worden genoemd’ en ‘de allochtoon krijgt meer betaald nu hij wordt aangesproken met medelander’. Onze samenleving veranderen wij niet door woorden of symbolen te verbannen. Daarvoor zijn respect en tolerantie voor identiteit nodig. Dat vraagt een twee-richting-communicatie die niet gericht is op het krijgen van het eigen gelijk, maar op begrip voor elkaars opvatting en beleving. Daarin ligt de ruimte voor verbinding. De ruimte ook voor eigentijdse geschiedenis.

    De moraal? De ‘Zwarte Pieten-discussie is bijna een ‘politiek correcte’ houding geworden. Een term die stamt uit de jaren zestig en gebruikt werd om zogenaamde ‘salonrevolutionairen’ aan te duiden: mensen die altijd precies wisten hoe de wereld verbeterd moest worden, maar feitelijk nooit iets deden om dat doel dichterbij te brengen. Sterker nog: een doorgedreven aanpassing van dit soort van tradities zal eerder leiden tot ontbinding dan tot verbinding in de samenleving.

    Zullen wij – om te beginnen – elkaar gewoon eens het eigen gelijk gunnen? Dan kunnen we als makkers ons wild geraas staken en de energie krachtig bundelen. Samen werken aan dat wat bruggen slaat in plaats van kraters!

    Reageren is alleen mogelijk voor aangemelde gebruikers