Pleio

Engels | Nederlands

Wat voor de hand ligt, ligt vaak (niet) voor het grijpen!

    Peter Paul J. Doodkorte
    • iedereen (publiek zichtbaar)
    • 360
    Door Peter Paul J. Doodkorte 672 dagen geleden

     0/5 Sterren (0)

    Wat voor de hand ligt, ligt vaak (niet) voor het grijpen!
    • Kijk eens wat vaker naar het venster in de spiegel...

    Onze  ambities zijn onze stuwende kracht. De drijfveer om 'eruit te halen wat erin zit'. Ambities zijn de potentie om te ontplooien en te ontwikkelen tot wat het hoort te zijn. Ambities zijn superfood met pure groeikracht. Centraal bij het initiëren, ontwerpen en realiseren van onze opdracht staat altijd het welzijn en de tevredenheid van onze klanten, opdrachtgevers en eindgebruikers. Kortom, wij zetten de klant – de mensen met een ontwikkelvraag – en het leveren van goede kwaliteit centraal. Wij beschouwen de relatie met de mensen als meest waardevol, waarbij we hen bedienen met producten, diensten en andere toegevoegde waarde.

    Elke organisatie (of het nu een ziekenhuis, sportvereniging, supermarkt of dienstverlener is) heeft een eigen identiteit, de missie, die de medewerkers betekenis of zin geeft. In gewoon Nederlands: de missie zegt wat de organisatie wil zijn of 'waar ze voor gaat'.

    Voor het bepalen van de missie is visie en durf nodig. De missie is de basis, waaruit de strategie en de organisatiedoelen worden afgeleid. De missie is bovendien het richtsnoer voor het daarop gerichte handelen van managers en medewerkers.

    Een goede missie kenmerkt zich door merkwaarden. Zoals: 

    • klantgericht: het denken en handelen is klantgericht;

    • betrouwbaar: zeggen wat je doet en doen wat je zegt;

    • verbindend: verbindingen leggen met de mensen voor en met wie je werkt inclusief collega’s, opdrachtgevers en leveranciers en het zorgvuldig onderhouden van relaties;

    • inventief: vindingrijk zijn in het bedenken van oplossingen voor het vraagstuk van de klant.

    In diverse opdrachten mag ik – samen met collega’s – proberen de collectieve missie en ambitie waar te maken. Of beter en juister geformuleerd: proberen samen te ontdekken. Want dat is bij de omvorming (transformatie) van het maatschappelijk domein vaker de praktijk. Niet in de laatste plaats als het gaat om het concretiseren van de ambitie in waarneembaar gedrag.

    De centrale opgave voor gemeenten bij de omvorming van het sociaal domein is: samen met inwoners, ondernemers en organisaties zorgen voor ruimte waarbinnen mensen zo veel mogelijk zelf en met hulp van anderen problemen oplossen, waardoor zij geen of minder een beroep hoeven te doen op de overheid. Dit betekent en vraagt een andere manier van denken en doen. Voor bestuurders en beleidsmakers, voor professionals en vrijwilligers én voor bewoners.

    Transformeren – omvormen – vraagt van overheden en professionals om bij de vormgeving van de ondersteuning goed aan te sluiten op wat mensen zelf al kunnen en graag willen. Misschien wel de meest indringende les die daarbij steeds weer opdoemt is de behoefte aan -  of beter gezegd: de noodzaak tot – maatwerk.

    Natuurlijk, we zien allemaal het belang van maatwerk. Maar weet u hoe moeilijk dat is?  Hoe legitimeer je de nodige uitzonderingen op het bestaande beleid? En hoe zorg je voor genoeg ruimte en geef je tegelijkertijd houvast aan professionals die maatwerk moeten bieden?

    Dagelijks ervaar ik de kansen en bedreigingen van een samenleving in beweging. Gewoon, omdat de systemen en procedures die we hebben om dat te doen daarbij niet zelden in de weg staan. De terugtrekkende elastiekjes – de heipalen onder de systeemwereld: vasthouden en beheersen, gelijkheid en wantrouwen – kannibaliseren nog altijd de leefwereld.

    Creativiteit en veerkracht van mens en samenleving stimuleer je niet door of met bemoei- of regelzucht. Door mensen voortdurend de weg te wijzen en voor te schrijven hóe ze het moeten doen. De leefwereld van mensen is daarvoor te complex. Elk individu is anders en wordt anders beïnvloed. Door de onvergelijkbare start- en vertrekpunten van elk individu te willen vangen in tekentafelmodellen, vergroten wij het risico op het falen van de (beoogde) systeemsprong.

    Omdat geen mens, geen buurt en geen organisatie gelijk is hoort daar ook een overstap van gelijke behandeling naar maatwerk bij. En als voor de mensen voor en met wie wij binnen het sociaal domein werken het uitgangspunt is, dat zij het zelf willen doen, moeten wij dat niet motiveren met het argument dat de verzorgingsstaat onbetaalbaar is geworden! Het gaat dan immers om het ontginnen en benutten van talenten, weerbaarheid en autonomie van mensen.

    We moeten dus  af van die ver doorgevoerde systemen. Af van de neiging tot en behoefte aan het categoriseren van mensen en daarvoor ontwikkelde standaardproducten. Een passend pakket is – voor iedere inwoner – een ander pakket. Gericht op het versterken van de eigen talenten, gebruik maken van het sociaal netwerk en compensatie voor wat dan nog ontbreekt.

    Kan dat? Zeker weten! Niet door elkaar (systeem en individu) over en weer ‘schuldig’ te verklaren, maar door het organiseren van een slimme werkpraktijk. Hoe je dat doet?  Maak voor en bij de omvorming één basisafspraak: Als het systeem ons en het maatwerk belemmert dan doen we 2 dingen tegelijkertijd:

    1.             We creëren een tijdelijke oplossing om het probleem te omzeilen

    én

    2.             We stellen de systeemfout aan de orde.

    Deze basisafspraak biedt én ruimte voor maatwerk en creëert op basis daarvan vensters voor de spiegels van ons eigen doen en laten. Want, als wij het bij de tijdelijke oplossing laten, zonder de kennelijke systeemfout aan de orde te stellen, dan blijft alles zoals het is. En kunnen we elkaar steeds weer opnieuw uitleggen dat dat erg is (maar niet onze schuld.). In de wisselwerking ‘van spiegel naar venster’ zit de oplossing. En dan kan blijken dat wat (niet) voor de hand ligt, voor het grijpen ligt.

    Ik schreef over dit thema  - de professionele ruimte - al eens eerder. Kijk eens onder “Olifantenpaadjes”. In dat artikel wordt de kortste  weg van A naar B ook wel omschreven als ‘professionele ruimte’ (https://peterpauldoodkorte.wordpress.com/2012/12/22/olifantenpaadjes/).

    Reageren is alleen mogelijk voor aangemelde gebruikers