Pleio

Engels | Nederlands

Afwachten tot het mis gaat, is laf en laag

    Peter Paul J. Doodkorte
    • iedereen (publiek zichtbaar)
    • 357
    Door Peter Paul J. Doodkorte 776 dagen geleden Reacties (3)

     0/5 Sterren (0)

    Afwachten tot het mis gaat, is laf en laag
    • Waarom het preventief huisverbod bij huiselijk geweld niet werkt

    Protocolfetisjisme. Een mooi woord voor galgje. En daar wordt het ook tijd voor. Want wat hebben wij in en rond de zorg voor mensen met protocollen een werkelijkheid gecreëerd, die er niet is. Het is niet meer de mens, de casus, het vakmanschap of de vraag die leidend is, maar het protocol. Dat schrijft aan alle deelnemers in een proces voor hoe hun werkelijkheid eruit ziet. Het effect? Je kunt pas doen wat goed is, als het fout is gelopen….

    Ik geef u – omwille van de privacy – de casus op hoofdlijnen.

    Hij is 29, getrouwd en vader van drie kinderen. De relatie kent zijn up en downs en om die reden wordt jeugdzorg ingeschakeld. De kinderen wonen thuis, maar zijn wel onder toezicht gesteld. Afgelopen week kreeg ik de casus op mijn bordje. Het gezin zal volgende week vanwege een huurschuld op straat worden gezet. Vanwege de zeer instabiele gezinssituatie laat jeugdzorg weten dat een zoveelste verplaatsing voor de kinderen desastreus is. De eerste gedachte – het organiseren van tijdelijke bypass voor de huurschuld, waarmee de uithuiszetting wordt voorkomen – wordt mij ontraden.

    In de dagen daarna begint pa een charmeoffensief richting pers en gemeentebestuurders. Zelf schrijft hij in een door hem opgesteld epistel: “Terugkijkend na de afgelopen jaren – waarbij ik nog veel andere problemen nog niet eens heb benoemd – voel ik me ontredderd en hopeloos…. Ik heb zelf al 3 keer geprobeerd uit het leven te stappen.…Ik geef het op om te vechten tegen het systeem.”   En, zijn problemen samenvattend: “Problemen op een rij: Schulden (€175.000,-), psychische problemen - niet gehoord worden - onmacht  - en zo nog 100!”

    Als ik mij  vervolgens in de zaak verdiep gaan bij mij de nodige alarmbellen rinkelen. Want, hoewel ik geen getrainde professional ben, ik kan de kenmerken van een pathologisch leugenaar goed herkennen. Meneer is charmant, maar heimelijk vijandig en dominant. Onder zijn charmante masker verhult hij fraude, oneerlijkheid, overspel en leugens. Hij heeft er geen enkel probleem mee om oneerlijk te zijn en liegt op een koele manier. Hij zit gevangen in de overtuigingen van zijn eigen krachten en vaardigheden. En ja, ik zie ook dat daarachter ook een persoon schuil gaat met zeer weinig zelfvertrouwen.

    De gezamenlijke hulpverleners – het maatschappelijk werk, de woningbouwvereniging, de kredietbank en de voogdijinstelling – komen samen met moeder en oma – tot een plan van aanpak. Pa is daarbij niet present. Hij heeft – ook volgens moeder – de makkelijkste weg gekozen en heeft zich in een GGz-instelling laten opnemen.

    Er worden afspraken gemaakt die toezien op het in gang zetten van een scheidingsprocedure, het behoud van de woning door moeder en kinderen, een schuldregeling en een leefbudget voor het huishouden. Punt van zorg voor alle betrokkenen is de reactie van pa, op het moment dat hij weer uit de GGz-instelling komt. Op basis van contacten daarmee wordt de verwachting uitgesproken dat pa  maandag of dinsdag – een dag voor of de dag van de ontruiming – weer ‘vrij’ komt en zal willen proberen de controle op de ontstane situatie te hernemen. Met alle risico’s van dien.

    Kortom, wij wegen de gerede zorg voor de  wrede, en koude persoonlijkheidskenmerken. Hij zou willens en wetens gebruik kunnen maken van psychisch geweld op een actieve, strijdlustige of wraakzuchtige manier.  Om die reden wordt afgesproken dat de voogdijinstelling een veiligheidsplan zal opstellen en – als onderdeel daarvan – ik bij het bevoegd gezag een preventief gebieds- dan wel huisverbod zal bepleiten.

    De verantwoordelijke gemeentebestuurder is bereid zijn medewerking te verlenen. Hij deelt de opvatting dat een huisverbod  - met als doel het wegnemen van de dreiging van huiselijk geweld en het stoppen van de eerste crisis – op zijn plaats is. Zo kunnen wij binnen de eerste tien dagen na het opleggen van een huisverbod de dreiging wegnemen en de volwassen betrokkenen ondersteunen bij en motiveren voor hulp. Kortom, rust en ruimte creëren voor een effectieve gezinsaanpak en de vervolghulpverlening van en voor pa. En toch het preventieve huisverbod komt er vooralsnog niet….

    Wat blijkt namelijk bij de uitwerking: De burgemeester is weliswaar volgens de wet het bevoegd gezag dat het besluit neemt om een tijdelijk huisverbod op te leggen. Hij blijkt echter met handen en voeten gebonden. Volgens de letter van het protocol is in de onderhavige casus geen advies/risico taxatie van de politie gevraagd. Die is nodig om een huisverbod op te leggen. Daarvoor moeten er eerst meldingen of aangiftes zijn van eventuele bedreigingen of angsten. Wil moeder dat niet doen, dan kunnen hulpverlenende instanties melding doen bij de politie. Zonder die melding/aangifte is het moeilijk om een huisverbod op te leggen.

    Nu het pad via de burgemeester doodloopt, wordt advies ingewonnen bij het Veiligheidshuis. Dit geeft houvast (?): indien jeugdzorg betrokken is vanwege een toezicht/voogdij, hebben zij de regie op de veiligheid van de kinderen. Het is dan ook aan de voogdijinstelling om een inschatting te maken van het gevaar/risico. Bij voorkeur ook n.a.v. overleg met de behandelaar van vader. Als er een veiligheidsplan is, is het zaak dat wij als gemeente weten wat hier staat en hoe de veiligheid van kinderen en moeder is geborgd. Welke afspraken zijn gemaakt met de overige partners zoals GGZ (behandelaar vader) en politie (i.v.m. escalatie). Het is aan de voogdijinstelling om het risico in te schatten in overleg met veilig thuis en de burgemeester te adviseren over het al dan niet inzetten van een huisverbod. Voor de goede orde: de voogdijinstelling was bij de gezamenlijke casusbespreking aanwezig en van mening dat een preventief huisverbod wenselijk was/is….

    De voogdijinstelling op haar beurt legt contact met Veilig Thuis. Die vertelt: wij hebben contact gezocht met de hulpofficier van Justitie. Deze vindt voor een preventief huisverbod de R(isico) I(nventarisatie) H(uiselijk) G(eweld) nodig. Veilig thuis en de voogdijinstelling zijn daartoe echter niet bevoegd en kunnen zodoende het opleggen van een preventief huisverbod niet bepleiten….

    Wat Veilig Thuis kan betekenen? Zij kunnen pa alvast ‘op afspraak op persoon’ zetten. Dit is gebeurd. In deze afspraak staat de weging huisverbod benoemd. Daarmee staat – jawel – een signaal genoteerd in het systeem voor als pa mogelijk terugkeert naar het huis van moeder en kinderen. Vervolgens dient de GGz (behandelaar van pa) de voogdijinstelling te informeren als vader aangeeft de GGz te verlaten en van plan is terug te keren naar moeder en de kinderen zonder toestemming van de voogdijinstelling. Deze kan dan contact opnemen met de hulp officier van Justitie op de Piketlijn, en die kan dan een afweging maken voor een preventief huisverbod. Er zal dan contact opgenomen worden met Veilig Thuis omdat deze binnen het huisverbod een coördinerende functie hebben.

    Ik ben een weldenkend mens. Denk ik. Maar ik zie bij de inzet van het huisverbod zoveel actoren en even zoveel juridische en procesmatige knelpunten, dat ik door de bomen het bos niet meer zie. En voor zover dat bos al te zien is, je bent er in verdwaald voor je de juiste boom gevonden hebt. De juridische kaders zijn zo’n doolhof, dat het huisverbod niet wordt opgelegd, terwijl het wel mogelijk is, maar ook omgekeerd. Het effect: het kan pas goed gaan als het eerst uit de hand is gelopen. Wat daar de consequenties zijn? Waarom zou ik mij daar druk om maken?

    Ik heb gedaan wat ik kon en het protocol is leidend (geweest). Maar lekker slapen? Nee, dat doe ik niet.

    Reacties

    Volgorde van reacties: Aantal: Automatisch laden:
      • Johannes
        Johannes 774 dagen geleden

        Het is jammer en treurig te moeten toezien hoe "deskundigen" met een probleemgezin omgaan/ om zijn gegaan.

        Natuurlijk ontstaat frustratie als je de hoop ellende in een "dossiertje" door moet nemen en natuurlijk kun je van achter je bureau treurend zeggen: wat erg: die instanties hebben het verkeerd gedaan. Juist door het doorlopen van de tijd, die zoiets met zich meebrengt ontstaat zoveel ellende, vooral als er inmiddels niets gedaan wordt in afwachting op een beslissing ven die andere ïnstanties ! Dan komen pas de zogenaamde protocollen, die gemaakt zijn voor de doorsnee familie-probleem. Natuurlijk kom je daar niet verder mee.

        De maatschappelijk werker van voorheen, die in staat is eigenhandig en op tijd in te grijpen, had intussen veel meer kunnen oplossen en hoeft er mogelijk dan ook niet zover hoeven te komen. Een laagdrempelige kantoortje, zoals dat van een maatschappelijk werker, komen de mensen mensen met beginnende problemen er veel makkelijke aan toe om langs te komen. Meestal komt men er pratend over de situatie al tot deel-oplossingen, opdat de zaak niet escaleerd. zoal;s nu het geval is. Met al die BO BO''s die zo veraf staan te roepen dat er regels zijn opgemaakt voor dat en dat probleem. "Leest u die maar eerst eens en kom dan terug!" Nimmer zijn dit soort zaken Identiek en te weinig een op een vergelijkbaar.

        Luister naar al die mensen met problemen! en stuur ze aan, begeleidt ze stap voor stap en wacht er niet te lang mee. 

        Nogmaals, ik vind dit diep treurig, om dit artikel te lezen, mogelijk bedoeld voor om anderen een soort test case voor te kunnen leggen.

        Jan J. de Lannee, 

        • Wilma Noorda
          Wilma Noorda 774 dagen geleden

          Computer says... "no"  (  https://www.youtube.com/watch?v=0n_Ty_72Qds )

          • Wilma Noorda
            Wilma Noorda 774 dagen geleden

            Ik voel en begrijp je frustratie. Een protocol kan vaak goed zijn om te volgen in veel 'gewone' voorkomende situaties. Helaas is de realiteit vaak complexer en kunnen protocollen bij lange na niet voorkomen dat er mensen tussen wal en schip geraken. Wanneer protocol niet werkt: kunnen/mogen/doen we dan niks meer en wachten we af tot het dan eerst echt verschrikkelijk mis moet gaan..?' Tja, er is zou je zeggen vooral behoefte aan weldenkende en (aan/in)voelende mensen.  Kan helemaal begrijpen dat je m.b.t. dit soort ervaring(en) niet meer lekker slaapt. Blijf dat maar doen!

            Vanachter het bureau de beste omstandigheden  'maken' voor iedereen en alles en dan denken dat protocol-volgend we de goede mensen 'maken'..: ik geloof niet in zo`n maakbare mens! Meer in mensen die af en toe door alles heen het verschil durven te maken. 

            Een bureau is een gevaarlijke plek om naar de wereld te kijken.

            John la Carre

             

          Reageren is alleen mogelijk voor aangemelde gebruikers