Pleio

Engels | Nederlands

Gerelateerde blogs

Burgerschapseducatie

Burgerschapseducatie

De democratische educatie die ProDemos vormgeeft...
Eben Moglen: Why Freedom of Thought Requires Free Media and Free Tech

Eben Moglen: Why Freedom of Thought Requires Free Media and Free Tech

Eben Moglen: Why Freedom of Thought Requires Free...
Wantrouwen en tegenkrachten in democratie

Wantrouwen en tegenkrachten in democratie

Uit de recensie van Misha Velthuis:Rosanvallon...
Big Data

Big Data

In een presentatie n.a.v. een ICTU-jubileum zette...

Koester de kloof

    Peter Paul J. Doodkorte
    Door Peter Paul J. Doodkorte 313 dagen geleden Reacties (4)

     5/5 Sterren (1)

    Koester de kloof
    • Democratiseer de democratie niet dood!

    Deze week was hij er weer: de kloof! De veel voorkomende veronderstelling dat er een kloof is tussen de burgers en de politiek. En dat deze kloof, linksom of rechtsom, gedicht moet worden. De aanleiding? De (uitslag van de) Amerikaanse presidentsverkiezing. Volgens menig politicus en welhaast alle media moeten wij alle creativiteit en werkkracht inzetten voor het bouwen van bruggen over die kloof. Ikzelf ben daarvan steeds minder overtuigd.

    Volgens elk zichzelf respecterend medium is de kloof het gevolg van het feit dat onze politici en bestuurders niet (meer) weten wat er onder ons leeft. Hetgeen ik waag te betwijfelen. Je moet vandaag de dag wel onder een steen liggen om niet geconfronteerd te worden met dat wat er leeft onder mensen. En als het al waar is, dan is het op zijn minst ook een spiegel voor diezelfde media. Want kennelijk slagen ook zij er niet in dat wat er leeft op adequate wijze over het voetlicht te brengen.

    Mijn groeiende overtuiging is dat politici en bestuurders in toenemende mate last hebben van hetzelfde fenomeen als onze jeugd: keuzestress. Met name veroorzaakt door de hoeveelheid aan informatie, belangen en meningen die over hen worden uitgestort. Om vervolgens de juiste keuze te maken waar het de (on)betrouwbaarheid van die informatie, meningen en opvattingen betreft.

    Wat is nut en noodzaak van verkiezingen, als wij tegelijkertijd het recht claimen om op elk gewenst moment – als het ons van pas komt – met inspraak of een referendum zand in de besluitvormingsmachine mogen en kunnen gooien? Referenda lijken in toenemende mate het standaardrepertoire voor mensen die erop zijn om met behulp van propaganda, bedrog en manipulatie hun veelal desastreuze politiek een schijn van legitimiteit te geven. Politici en bestuurders kunnen nauwelijks beleid maken, omdat elk deelbesluit op zichzelf al een verkiezingscampagne lijkt te vragen.

    Heel vaak geven de tegenstanders aan dat ze niet tegen een oplossing zijn, maar wel tegen de voorgestelde oplossing. Daarbij dragen ze onmogelijke en niet haalbare alternatieven aan. Met andere woorden; ondanks wat ze zeggen willen ze dat er helemaal niets gebeurt. En dat is jammer, want als je meer constructief met elkaar aan de slag gaat ontstaat er meer begrip en kan je samen meer focussen op de beste oplossing. Althans een optimale verbetering van dat wat niet goed bevonden wordt… tot natuurlijk blijkt dat de aangedragen oplossing zo gek nog niet is en het enige alternatief blijkt. En soms blijkt het best wel iets genuanceerder te liggen, maar dan is de politiek ook zeker bereid hier een mouw aan te passen. Het effect van dit alles is een not-in-my-backyard-democratie. Want wij willen altijd en overal dat ons gelijk ieders gelijk is. En verliezen we uiteindelijk toch, en krijgen wij niet het gelijk, dan deugt de democratie niet meer.

    Goed, de democratie deugt ook niet, maar is wel de beste oplossing van alle kwaden. En ja, iedereen kan kiezen, en zal altijd op een aantal onderdelen – achteraf of in onze ogen – een verkeerde keuze maken. Dat immers heet democratie.

    Luisterend naar alle discussies en meningen vraag ik mij oprecht af of wij de democratie niet dood gedemocratiseerd hebben. Steeds meer groeit de notie dat een goed werkende democratie die kloof nodig heeft. Hij moet dus niet gedicht, maar moet uitgediept worden. Niet het gebrek aan democratie lijkt de oorzaak van onze toenemende ontevredenheid, maar juist een overkill aan democratische instrumenten.

    Die kloof? Ik geloof er steeds minder in. De overheid waarop wij graag en veel schimpen, dat zijn wij zelf. Wij laten ons vertegenwoordigen door politici. Wij kiezen politici waar we vertrouwen in hebben en bij volgende verkiezingen kunnen we die keuze veranderen, mocht het vertrouwen afnemen of geschonden zijn.

    Wij besluiten niet zelf over alle wetsvoorstellen, omdat we er of minder tijd, deskundigheid en middelen voor hebben. En als we toch zelf aan de knoppen willen zitten, dan stellen wij ons verkiesbaar voor een lijst en kunnen wij meedoen. Die optie is er voor iedereen.

    Referenda en wat dies meer zij? De politiek is er niet geloofwaardiger op geworden en wij zijn ons niet meer verbonden gaan voelen. Wel zien wij nerveuze politici en bestuurders, op zoek naar achterbannen, incidentenpolitiek, afsplitsingen en fragmentatie. Zo voeden wij de personendemocratie en het daarmee verbonden cliëntelisme. Met verdere polarisatie en ontevredenheid als gevolg.

    Ik ben dus geneigd de kloof te gaan koesteren. In een goed functionerende democratie presenteren politici voorstellen, onderzoeken ze gezamenlijk alle argumenten en nemen ze daarmee een afgewogen besluit. Een besluit waarvan ik op z’n minst denkt: “Ik ben het er niet mee eens, maar ik begrijp het wel.”

    En voor wie meent dat zij de kloof tussen burger en politiek wel kunnen en moeten dichten, citeer ik graag Gerdi Verbeet: “Ajax kan ook niet spelen zonder supporters, wij ook niet'. Een goed functionerende volksvertegenwoordiging met een eigen speelveld en speeltijd is de enige garantie om voor iedereen begrijpelijke beslissingen te nemen waarin ieders belang wordt gewogen.

    Reacties

    Volgorde van reacties: Aantal: Automatisch laden:
      • Harrie Custers
        Harrie Custers 307 dagen geleden

        @Peter Paul fijn om te horen dat ook jij een zoektocht ben aangegaan.

        Ik ben ook van mening dat de kloof niet gedicht hoeft te worden. Echter niet door "het resultaat van de afweging van de vertegenwoordigers" maar te accepteren. Mijns inziens is de oplossing te vinden in de acceptatie dat mensen verschillend zijn. Mensen zijn weliswaar gelijkwaardig, maar verschillen in hun behoeften, voorkeuren, overtuigingen enz. Het is dan ook een illusie om één oplossing te vinden die IEDEREEN dient. Onze size fits all bestaat gewoon niet. Dat ondergraaft ook het bestaansrecht van de politiek. Daarom moeten we dat ook niet eens proberen.

        Laat mensen hun eigen keuzes maken, hun eigen oplossingen in interactie kiezen. Leef en laat leven. En laten we ophouden elkaar te dwingen elkaars oplossingen te kiezen. Dus laten we de politici en bestuurders naar huis sturen om echt een verschil te maken voor hun medemensen. In plaats van continu bezig te zijn met het hinderen van anderen mensen om hun leven te leven.

        Ongetwijfeld gaat dan ook blijken dat heel veel vraagstukken die nu op politiek niveau en nog erger via wetgeving worden opgelost, niet eens nodig zijn. Subsidiariteit wordt dat genoemd. Maar dan niet top down decentraliseren, maar juist bottom-up organiseren. Wat mensen zelf en onderling kunnen oplossen, laat hen dat ook oplossen.

        Als er dan al "regie" nodig is, dan hooguit een bescherming die leef en laat leven steunt. Dus niet langer paternalisme. Niet langer parasitisme.

        Ter inspiratie:

        https://www.bol.com/nl/p/een-studie-over-de-slechtheid-van-de-staat-deel-i/9200000046353576/#modal_open

        En Bitnation: https://bitnation.co

        • Peter Paul J. Doodkorte
          Peter Paul J. Doodkorte 311 dagen geleden

          Beste C.F. de Graaf, ik wil best reageren op een resp. uw reactie. Dat wordt echter lastig als de reactie elke motivering of argumentatie ontbeert. Dat is, wat ik in mijn blog 'tribunegedrag' noem. Ik zal de laatste zijn die beweert gelijk te hebben. Juist daarom ook deel ik mijn zoektocht. Ben dus zeer benieuwd naar uw opvattingen in deze.

           

          • C.F. de Graaf
            C.F. de Graaf 311 dagen geleden

            Hoog gehalte van "uit de nek kletserij".

             

            • Vink Marja
              Vink Marja 312 dagen geleden

              In de politiek wordt net als overal elders bij een probleem direct gesproken over mogelijke oplossingen met de weg naar deze oplossing toe. Het zou goed zijn om bij elk probleem eerst eens goed vast te stellen, wat het echte probleem nu eigenlijk is en van daaruit te komen tot een gemeenschappelijk doel. Dan weten we in elk geval zeker, dat we allemaal op de goede weg zitten. Daarna kunnen we gaan kijken hoe we alle op dat moment vastgestelde doelen in hun onderlinge samenhang het beste kunnen bereiken. Er zullen dan nog steeds vele mogelijkheden zijn, maar als we ook de omgevingsinvloeden van de oplossingen en de toekomst meenemen, vallen veel oplossingen af. De huidige beperkte wijze van denken leidt nl. veelal tot deeloplossingen, die elders of later nieuwe problemen veroorzaken en zo komen we van de regen in de drup. Door gezamenlijk met alle partijen naar de gemeenschappelijk gedefinieerde doelen (op hoog niveau!) toe te werken, moet het mogelijk zijn om een optimale weg te vinden, waarbij zoveel mogelijk doelen met zo min mogelijk inspanning gehaald kunnen worden. Iedere partij mag dan wat nemen, en moet wat geven. De kloof kun je wegnemen door dit proces expliciet te maken, zodat iedereen kan begrijpen, waarom de oplossingen gekozen zijn. Zonder inzicht in dit proces is het als burger moeilijk om er vertrouwen in te hebben. Wie weet een manier om een dergelijk proces van afstemming op een korte, duidelijke manier aan de kiezer over te brengen?

            Reageren is alleen mogelijk voor aangemelde gebruikers