Pleio

Engels | Nederlands

De teerling is geworpen. Er is geen weg terug.

    Peter Paul J. Doodkorte
    • iedereen (publiek zichtbaar)
    • 67
    Door Peter Paul J. Doodkorte 1686 dagen geleden Reacties (2)

     0/5 Sterren (0)

    Ruim dertig jaar terug kwam ik met mijn vrouw, pleegzoon en eerstgeborene in de Capelse wijk Schollevaar te wonen. Bij mijn (toen nieuwe en ook huidige) huisarts hingen de prenten aan de muur van Jörg Müller van het Zwitserse dorp Güllen door de jaren heen. De boodschap? We bevinden ons in een voortgaande weg van vernieuwing en ontwikkeling.

    Ik moest de afgelopen week regelmatig aan die prentenserie denken. De reden? Mij werd regelmatig gevraagd naar de mogelijke consequenties van de val van het Kabinet Rutte 1 voor de lopende transformaties. Het gaat om taken die nu georganiseerd worden in de jeugdzorg en de AWBZ.  Annex hieraan zijn de nieuwe Wet Werken naar Vermogen en de regelgeving over Passend Onderwijs. En, hoewel ik daar natuurlijk niet over ga, beweerde (en beweer) ik dat dit volgens mij voor de beweging an sich geen consequenties kan en zal hebben.

    Ik durf dat met de nodige stelligheid te beweren. Want, hoewel de invoerings- en veranderingstrajecten  – als gevolg van de landelijke politiek-bestuurlijke constellatie – nog omgeven zijn met veel vraagstukken en onduidelijkheden:  Men is de brug overgestoken. Het is de wens en verwachting dat de gemeentelijke overheid als “eerste overheid” in de komende jaren aanvullende taken krijgt inzake de organisatie van de zorg voor haar inwoners.

    De rode draad die dwars door het gedachtegoed van de verschillende transformaties loopt is namelijk een zich al langer ontwikkelende paradigmashift. Deze paradigmashift heeft  te maken met technologische vernieuwingen, voortschrijdende wetenschappelijke inzichten en veranderingen in de onder- en bovenstroom van de samenleving.

    Vooral de voortschrijdende wetenschappelijke inzichten en veranderingen in de onder- en bovenstroom van de samenleving tonen al langer de hang naar, behoefte aan en noodzaak tot de in gang gezette paradigmashift. De dragende principes daarvan zijn:

    • Eigen regie en eigen verantwoordelijkheid staat voorop.
    • Bij beginnend of beperkt regieverlies gaat versterking van de sociale steunstructuur (familie, vrienden, buren, maatjes etc) voor de inzet van professionals.
    • Zelfredzame burgers faciliteren, minder of niet zelfredzame burgers ondersteunen bij de maximaal mogelijke eigen regievoering.
    • Preventie gaat voor curatie.

    Denken en doen vanuit het eigen kracht-principe is een ontwikkeling die in eerste instantie wellicht veel trager van de grond is gekomen dan verwacht. De oorzaak daarvan lag vooral in de omstandigheid dat het ons economische (te) goed ging. Hierdoor  was de noodzaak om daadwerkelijk met deze ontwikkeling aan de slag te gaan veel minder. Hoewel de totale keten – en in het bijzonder de burger zelf – absoluut baat zou hebben bij de implementatie ervan, gebeurde het niet. Omdat het voor geen van de partijen uit de keten aantrekkelijk was om zijn individuele strategie te wijzigen.

    Dat deze beweging de afgelopen twee jaar in een stroomversnelling kwam heeft veel te maken met het feit dat de economische omstandigheden ons er ook toe noodzaken stevig op de kosten te gaan letten. En die noodzaak is met de val van het Kabinet Rutte 1 niet weggevallen. Integendeel zou ik haast zeggen. Dit is geen bedreiging voor de gewenste ontwikkeling, maar juist een extra kans. Ook, omdat wij er allemaal baat bij heeft dat het verder van de grond komt.

    Dus, als het gaat om de nauwkeurigheid van het tijdsbestek waarbinnen een en ander plaats zal vinden, dan geldt wellicht dat de politieke bestuurlijke ontwikkelingen het tempo van deze paradigmashift wellicht tijdelijk afzwakken.  Maar zij die hopen dat de val van het kabinet wellicht tot een echte koerswijziging zal leiden – de beweging wel weer zal doen overwaaien – zullen bedrogen uitkomen. Dat wens, hoop en verwacht ik. Want de teerling is geworpen. Er is geen weg terug. De beweging moet en zal doorgezet worden, zodat we uit dat vreemde zorgbeknellingssysteem komen waar niet (de mogelijkheden van) de mens/burger centraal staat, maar een stelsel van indicaties, diagnoses, verantwoordingsstelsels, dossiervorming en regels.

    Afsluitend constateer ik voorzichtig dat het wel eens veel sneller zou kunnen gaan verlopen dan menigeen nu voor mogelijk houdt. Dat laatste komt vooral, doordat er meer en meer partijen opstaan die de betekenisvolle kracht van deze beweging al langere tijd doorhebben en daarin ook investeren. Er is daarvoor een breed en groeiend maatschappelijk draagvlak. Aan de slag dus!

    Reacties

    Volgorde van reacties: Aantal: Automatisch laden:
      • Marcel Koenders
        Marcel Koenders 1680 dagen geleden

        Hallo Peter Paul,

        Misschien ligt een mogelijke oplossing wel in een compleet andere wijze van gezondheidszorg!?

        Kijk eens naar: http://www.youtube.com/watch?v=l7k-GlLhpp8&feature=related
        Dat is een documentaire die gaat over kanker. Na 2 minuten en 11 seconden wordt een vergelijk getrokken tussen technische en medische ontwikkelingen de afgelopen 100 jaar.

        Wat ik in jouw verhaal lees is niet meer en minder dan zoals het nu is en mogelijke verdere "ontwikkeling". Ik mis een ander geluid.

        De paradigmashift zoals jij beschrijft is het verder gaan met het afbouwen van de zorg en het meer bij de burger zelf leggen (wel mooi gezegd: eigen regie en eigen verantwoordelijkheid, alsof ik die nu al niet heb).

        Wat wel al veel sneller verloopt is de verhoging van de eigen bijdrage, de toenemende kosten van gezondheidszorg, de afbouw van het vergoedingenstelsel en......... vul zelf maar aan.

        Ik pleit ervoor de huidige geneeswijzen in zijn geheel onder de loep te nemen en meer aandacht te geven aan de "verboden" geneeswijzen. Verboden omdat mensen anders beter zouden worden en..... aan een gezond mens valt niets te verdienen.

        Kijk maar eens naar het betoog van deze vader die een van zijn tweelingdochters verloor aan de gevolgen van de chemokuren:  http://www.youtube.com/watch?v=HrJ1B46q7PE&feature=related

        Marcel

        • Marnix van Hesteren
          Marnix van Hesteren 1681 dagen geleden

          Mooi verhaal Peter Paul en het paradigma spreekt mij ook aan. Het principe van opkomen voor de burgers die in de problemen zitten met de zelfredzaamheid ondersteun ik (al heel mijn leven), maar net terugkomend van een lange reis door de Verenigde Staten, ben ik van mening dat aan de zorg die de overheid levert toch grenzen moeten zitten. De overheidstekorten waar wij Nederlanders nu mee worstelen zijn het gevolg van improductieve uitgaven binnen ons zorgstelsel. Dat wordt nu hopelijk opgelost door enerzijds minder overheidsgeld uit te geven, en anderzijds de lasten hier en daar te verhogen.

          Daar word ik als hardwerkende burger niet vrolijk van. Het BTW tarief voor "luxe" goederen gaat omhoog, de accijnzen gieren de pan uit, zorgverzekering en hier en daar ook de andere vaste lasten.
          Mocht je toevallig het geluk hebben dat je bovenmodaal verdient, dan zit je in het belastingtarief van 52%. Daar de BTW, brandstofaccijnzen en zo nu en dan een drankje er bij optellend, breng je al gauw 75% van je inkomen naar de gezamelijke pot. Leg dit maar eens uit aan een inwoner van de Verenigde Staten. Terecht wijzen ze met hun vinger naar hun voorhoofd. Het ideaal van de PvdA om meer te halen bij de zogenaamde "rijken" is niet meer mijn ideaal.

          De wijze waarop je dit onder woorden brengt Peter Paul maakt mij daar alleen maar bewuster van. Hoe kan het zijn dat wij in een van de rijkste landen ter wereld wonen en desondanks in te kleine huizen wonen, veel stress ondervinden, toch nog elke cent moeten omdraaien om onze kinderen een goede opleiding te geven (het wordt van overheidswege uit alleen maar minder) en ons blauw moeten betalen aan openbaar vervoer dat onder de maat presteert en overvol met passagiers zit. Ja, we gaan veel op vakantie in dit land. Is dat luxe ? Ik dacht het niet. Het harde werken in combinatie met ons grijze wolkendek, de kwaliteitsnormen waar we in dit leven aan moeten voldoen en het gebrek aan ruimte dwingt ons om regelmatig te ontstressen. Zonder de vakantie-uitlaatklep branden we veel te snel af, en daar zitten ook kosten aan verbonden.

          Het vaderlandse zorgstelsel neemt aan de ene kant veel zorgen weg, maar lost uiteindelijk niet veel op. De regie van je eigen leven draagt de burger over aan de door de overheid betaalde zorginstituten. Alle creativiteit wordt je ontnomen, en het ergste is dat we er nog mee akkoord gaan ook. Wat ik in de VS heb gezien is dat de burger daar veel flexibeler is. Uiteraard is de baangarantie minder zeker. Dwz, je wordt sneller ontslagen dan in Nederland (hoewel dat hier ook steeds makkelijker gaat). Maar aangezien werken in de VS als een stuk normaler verschijnsel wordt gezien dan in Europa word je daar ook makkelijker aangenomen. Het vinden van een baan is een stuk eenvoudiger dan hier, ook voor ouderen. Ik heb in supermarkten en in de horeca veel “gepensioneerden” gezien, die de klanten vriendelijk toelachen en begroeten. Werken op oudere leeftijd is daar geen probleem. Het haalt hen uit hun sociaal isolement, het biedt ze (extra) inkomen en men blijft langer fit en gezond.

          Ja, het aantal mensen dat in mobile homes woont is omvangrijk. Echter, hun caravans zijn een stuk groter dan de sleurhutten waar wij mee naar Frankrijk en Spanje reizen. Geld voor een pick-up truck met forse aanhanger heeft men altijd nog wel. Failliet gaan betekent daar niet dat men eeuwig tot de bedelstaf verheven is zoals in Nederland. Ook al woon je in een “Recreational Vehicle”, alle kansen voor een beter leven liggen nog open. Opnieuw beginnen is daar de normaalste zaak van de wereld, en men schaamt zich er niet voor.

          Moeten we nu stel op sprong overschakelen naar het Amerikaanse systeem ?
          Nee dat zal niet werken. Het is nogal een revolutie om plots alle uitkeringen en andere vormen van subsidies te stoppen. En ik zie de voordelen wel van een pot die we zo eerlijk mogelijk verdelen.
          Maar enige vorm van dwang om eigen regie te voeren en stimulatie van creativiteit mag toch wel een keer verwacht worden van de burger. En het mooie is, de burger wil wel.
          De overheid moet dan wel meewerken. Het opzetten van een eigen bedrijf is voor velen een ideaal dat ondermaats ondersteund wordt door de overheid. De regelgeving en belastingeisen die de startende ondernemer boven het hoofd hangt zijn geen stimulans en een te groot risico voor investeringen. Let wel, veel investeringen die de startende ondernemer wil doen leent hij of zij bij familieleden. Die hebben echter geen vertrouwen in de goede afloop. Naast de nog te bewijzen ondernemerskwaliteiten vormt de overheid dus een extra niet te onderschatten risico. Dit verhaal is geen fictie, ik ken voorbeelden uit mijn omgeving. De wat slimmere ondernemer vertrekt gewoon uit dit land. In San Francisco wordt de startende ICT ondernemer met wijde armen ontvangen door landgenoten die daar al langer zitten. Het innovatief vermogen vlucht naar het buitenland en Nederland laat daardoor kansen liggen.

          Concluderend, het principe van eindeloos de arme landgenoten opvangen sta ik niet meer achter en begint mij te irriteren. Laat de overheid zich concentreren op regelgeving gericht op het uitbannen van excessen, het houden van toezicht op een aantal economische pijlers zoals banken, telecom en beurshandel, het bestrijden van criminaliteit en het scheppen van voorwaarden voor persoonlijke en economische ontwikkeling.
          Nu nog een politieke partij vinden die deze principes ondersteunen. Heeft iemand een stemadvies voor de komende verkiezingen ?

        Reageren is alleen mogelijk voor aangemelde gebruikers